κερδισμένοι ή χαμένοι στην εποχή της ψηφιοποίησης?

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης
Πριν λίγες μέρες, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, μίλησε στην Βουλή για το σχέδιο νόμου που αφορά την 4η Βιομηχανική Επανάσταση, τις αναδυόμενες τεχνολογίες, το φηφιακό μας μέλλον, τον ψηφιακό μετασχηματισμό στις υποδομές του κράτους για να σταματήσει επιτέλους η ταλαιπωρία μας, την τεχνητή νοημοσύνη, τις ευκαιρίες και τις απειλές, αλλά δυστυχώς με λίγες παρουσίες, όπως παρατήρησα. Αδιάφοροι οι περισσότεροι για όσα έρχονται, όσα αλλάζουν? Και κάπως έτσι γεννιούνται ένα σωρό ερωτήματα. Άραγε θα βγούμε κερδισμένοι ή χαμένοι στην εποχή της ψηφιοποίησης? Μπορούν οι σημερινοί ταγοί της εξουσίας να ανταποκριθούν στις προκλήσεις που έρχονται? Πόσο επηρεάζουν οι εξελίξεις τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, την αγορά εργασίας, την πολιτική, την ασφάλεια μας? Θα συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε ή θα καταλήξουμε μόνο καταναλωτές ενός ΄΄βάρβαρου΄΄ συστήματος που θα κατευθύνει τις επιλογές μας, θα λαμβάνουμε ως γνώση όσα μας σερβίρουν στο διαδίκτυο? Τι πρέπει να γίνει στο εκπαιδευτικό μας σύστημα? Καταργείται ο άνθρωπος? Θα συναλλασόμαστε στο μέλλον μόνο με μηχανές? Που θα πρέπει να μπουν τα όρια της μηχανής? Που σταματάει ο κοινωνικός έλεγχος? Μήπως δεν χρειάζεται να φοβόμαστε υπερβολικά και τελικά η ΄΄πρόοδος΄΄ θα σημάνει την απελευθέρωση μας, δηλαδή θα έχουμε περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μας εφόσον θα εξυπηρετούμαστε από ψηφιακές-ρομποτικές υπηρεσίες?Αν και έχουν γίνει αρκετές συζητήσεις επί του θέματος ακόμη δεν έχουμε σαφείς απαντήσεις, γιατί το μέλλον θα είναι πάντα αβέβαιο. Άλλα οροματίζονται οι προγραμματιστές και άλλα βιώνουμε στο πετσί μας σε ορισμένους τομείς?
Ας φέρουμε λίγα παραδείγματα..
Στα θετικά θα είναι σίγουρα η η πάταξη της γραφειοκρατίας που τόσο έχει επηρεάσει την ψυχική μας υγεία, η ψηφιοποίηση όλων αυτών των σκορπισμένων χαρτιών στα γραφεία δημόσιων υπηρεσιών της χώρα μας. Αυτό που αντίκρυσα πχ. στο Υποθηκοφυλάκιο Διδυμοτείχου δεν περιγράφεται, χαμός! Απορώ που βρίσκουν άκρη? Τέσσερις φορές νομίζω πήγα για να πάρω ένα χαρτί. Άσε που έχασαν και τα δικαιολογητικά (ένα ήταν βασικά). Ανέβα κατέβα τα σκαλιά με πέθαναν. Εδώ μιλάμε για ψηφιακή μετάβαση και οι ίδιοι δεν έχουν έναν εκτυπωτή να σου εκτυπώσει ένα χαρτί. Έλεος!, θα μπορούσαν αρκετοί από τους περιπλανόμενους δημοσίους υπαλλήλους, οι χωρίς αντικείμενο εργασίας, να αξιοποιηθούν ώστε η μετάβαση στην ψηφιοποίηση να γίνει γρηγορότερα. Απορώ πότε θα γίνει η καταγραφή? Ακόμη και για απλούστερα θέματα, που θα μπορούσες να εξυπηρετηθείς με ένα e-mail είναι τόσο πολύπλοκο το σύστημα που σε τρελαίνει. Λες και επίτηδες τα έχουν κάνει τόσο πολύπλοκα για να μην βρίσκεις άκρη. Είναι πολλές δημόσιες υπηρεσίες που δεν μπορούν ακόμη να ανταλλάξουν δημόσια έγγραφα μέσω ίντερνετ και σε ταλαιπωρούν άδικα. Θα έπρεπε να πάω Θεσσαλονίκη να παραδώσω ένα χαρτί στο Ειρηνοδικείο, ενώ θα μπορούσε να είχε σταλεί από το Διδυμότειχο.
Τι να πούμε για την σχέση τεχνολογίας και επιστήμης? Η πρόοδος άλλωστε της επιστήμης βασίζεται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας.
Η υγεία βασίζεται στην τεχνολογία. Τα Εθνικό Συστήμα Εμβολιασμών στην περίοδο της πανδημίας βασίστηκε στην τεχνολογία και μάλιστα η Ελλάδα ήταν πρωταγωνιστής σε αυτήν την διαδικασία ψηφιοποίησης. Χωρίς αυτό θα υπήρχε ένα χάος. Η ρομποτική χειρουργική, η έρευνα, η τρισδιάστατη εκτύπωση και πολλά άλλα στα θετικά.
Με τα σύγχρονα μέσα τραπεζικών συναλλαγών, τις πιστωτικές κάρτες ακόμη και μέσω κινητών έγιναν απλούστερες οι διαδικασίες, όμως υπάρχουν και οι κίνδυνοι. Η τεχνολογική εξέλιξη δεν πρέπει να αφήνει κανέναν ανυπεράσπιστο και ιδίως όσους αδυνατούν να καταλάβουν πως λειτουργεί το κάθε σύστημα.
Και πάλι στο Διδυμότειχο, μπροστά σε ATM, ο παππούς από πίσω μου
- Βοήθα βρε παιδί μ΄ να βγάλω χρήματα.
- Ευχαρίστως βρε παππού, αλλά πρέπει να προσέχεις με αγνώστους.
Το PIN πάνω σε φάκελο με την κάρτα με μεγάλα γράμματα που το έβλεπες και από το απέναντι σπίτι. Τι να πείς? Αλίμονο αν τους αφήσουμε μόνους, χάθηκαν στον λαβύρινθο της τεχνολογίας, και από δίπλα οι απατεώνες να καιροφυλακτούν.
Φανταστείτε τώρα τι θα γίνει αν έρθουν και τα ταχυδρομικά drone στα χωριά μας.
Ακόμη και στους χώρους εργασίας η μετάβαση θα πρέπει να γίνεται ομαλά και χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς να διαταραχθούν σε μεγάλο βαθμό οι παραδοσιακές αγορές εργασίες και να οδηγηθούν σε πτωχεύσεις εταιρείες που μέχρι τώρα πρόσφεραν τα μέγιστα στον κρατικό κορβανά. Η ρομποτική εργασία αφαιρεί θέσεις εργασίας, αλλά μπορεί να δώσει και πλεονεκτήματα αν γίνει με σωστό τρόπο.
Αλήθεια θα θέλατε να σας σερβίρει ένα λικνιζόμενο τενεκεδένιο ρομποτάκι τον καφέ, να σας πεί αν σας άρεσε η γεύση? Εμένα ΝΟ!
Δίπλωμα οδήγησης, ταυτότητα, εισιτήρια για τα μέσα μαζικής κυκλοφορίας, θα τα έχουμε διαθέσιμα στο κινητό μας τηλέφωνο και δεν θα χρειάζεται να κουβαλάμε ένα σωρό κάρτες, ένα σωρό χαρτιά.
Η τεχνολογία θα βοηθήσει και σε άλλους τομείς, όπως είναι ο έλεγχος συνόρων, η δασοπροστασία κ.ά.
Υπάρχουν όμως και οι κίνδυνοι.
Η Shoshana Zuboff ακαδημαϊκός του Harvard Business School αναφέρεται στην εποχή στην εποχή του Κατασκοπευτικού Καπιταλισμού. Όπως η ίδια λέει ,όσοι ασχολούνται με το διαδίκτυο το αντιμετωπίζουν καθημερινά οι προτιμήσεις μας αναγνωρίζονται και επεξεργάζονται από διάφορες πλατφόρμες και επηρεάζουν τις συμπεφορές μας. Που θα μας οδηγήσει όλο αυτό αν δεν βάλουμε όρια?
Ρίξτε μια ματιά σε ένα προϊόν στο διαδίκτυο, σε λίγο ολόκληρος κατάλογος θα εμφανιστεί μπροστά στην οθόνη σας. Τα ψηφιακά μας ίχνη τα αφήνουμε σε κάθε αναζήτηση μας στο διαδίκτυο.
Το διακύβευμα σε μια πρωτοφανή μορφή εξουσίας για κοινωνικό έλεγχο είναι αρκετά μεγάλο και θα πρέπει να μπουν κανόνες.
Όσο εύκολα μπορούμε να αποκομήσουμε πληροφορίες, άλλο τόσο εύκολα μπορούμε να χαθούμε στον κόσμο της παραπληροφήσης, της συνωμοσιολογίας. Και τι δεν ακούσαμε στην περίοδο της πανδημίας? Πόσο εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί τοξικό κλίμα ανάμεσά μας, ακόμη και με βίαιες συμπεριφορές? Πόσο μας έχει επηρεάσει η άνοδος των άκρων στην πολιτική σκηνή και πόσο άραγε θα μας επηρεάσει στο μέλλον? Αρκετά τα παραδείγματα, δεν χρειάζεται να τα αναφέρω ο ίδιος.
Οτιδήποτε όμως κι αν πούμε , ένα είναι σίγουρο! Η τεχνολογική εξέλιξη δεν θα σταματήσει. Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να είναι και πάλι ουραγός στις εξελίξεις. Όλα όσα γίνονται θα πρέπει να αφορούν την βελτίωση της ζωής του πολίτη, του κάθε εργαζόμενου. Να υπάρχει ένα πλαίσιο ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων και ένα πλαίσιο ασφάλειας της εργασίας. και όπως λέει ο ίδιος ο Υπουργός, οι μεταρρυθμίσεις είναι οι ειρηνικές επαναστάσεις.
ΥΓ. πιστεύω πως είναι από τους πολιτικούς που μπορεί να πάει φηφιακά την χώρα ένα βήμα μπροστά. Χρειαζόμαστε πολιτικούς με γνώση και μεράκι για την δουλειά που κάνουν! Τους έχει ανάγκη η κοινωνία!

Στις συνοικίες της παλιάς Αθήνας

 Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά..

Χάζευα από ψηλά, από το μπαλκόνι του γραφείου του γιου μου, τον σχεδιασμό της πόλης του Ανόβερου, αλλά πιο πολύ το δάσος που απλώνεται μέσα στον αστικό ιστό, ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, σε μια έκταση περίπου 6,4 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αυτόματα μου ήρθαν κάποιες εικόνες από την πρόσφατη επίσκεψη μας στην Αθήνα. Να φανταστείτε πως το Central Park στη Νέα Υόρκη είναι μόλις 3,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Όταν επιστρέφω σε μια πόλη, σε μια περιοχή, μετά από αρκετό καιρό, περιμένω να είναι ελκυστικότερη από την προγούμενη φορά, με καλύτερα λειτουργικά κτήρια, να είναι πιο ανθρώπινη, προσβάσιμη, αλλά και περισσότερο ασφαλής, να μην καταντήσει σαν τον δρόμο του χωριού μου, κάθε χρόνο και χειρότερα.

Σε κάποιες μεγαλοπούλεις, όταν έγιναν αναπλάσεις- αναζωογονήσεις κεντρικών περιοχών χρησιμοποιήθηκε ο όρος εξευγενισμός για να περιγράψει τον μετασχηματισμό σε πολεοδομικό και κοινωνικό επίπεδο, καθώς επιφέρει και δημογραφικές μεταβολές. Τον χρησιμοποίησαν και σε εμάς, μας τον τόνισαν απανελειμμένα, αλλά εμείς αλλού αρμενίζαμε..σιγά μην βάζαμε το πράσινο στη ζωή μας. Ένας Εθνικός κήπος μας φτάνει, δεν είναι και για χόρταση. Να μην ξεχνάμε και τις προσθήκες με τις 4 συσκευές καθαρισμού του αέρα στην Ομόνοια, που ισοδυναμούν με 200 δένδρα..

Πάμε όμως στην ουσία!. Δεν θα σταθώ στα αίτια που υποβαθμίζουν μια περιοχή, την αλλάζουν χαρακτήρα, αλλά σε όσα δεν γίνονται στην διάρκεια του χρόνου, ώστε να προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα σε επισκέπτες, εργαζόμενους και μόνιμους κατοίκους.

Τι να φταίει, τι, που λέει και το άσμα, όταν όλα γύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Έλλειψη γνώσης, αδιαφορία, αναξιοκρατία, γραφειοκρατία, τι από όλα αυτά? Πολλά και διάφορα, όπως πάντα!

Για να αναβαθμιστεί μια περιοχή χρειάζεται σχεδιασμός, στρατηγική, βούληση, αλλά και άσκηση κοινωνικής-στεγαστικής πολιτικής από ανθρώπους που γνωρίζουν από οργάνωση. Πόσο πιο όμορφο θα ήταν στο κέντρο της Αθήνας τα ερείπια να είχαν αλλάξει όψη, να κατοικούνταν από ανθρώπους. θα έπρεπε να είναι στις μέρες μας και πρωταρχικός στόχος της Πολιτείας, σε μια περίοδο μάλιστα που το κόστος κατοικίας έχει εκτιναχθεί στα ύψη. Όλα αυτά τα αναφέρω από τις εικόνες των κτηρίων που αντίκρυσα στην συνοικία του Ψυρρή. Μια άθλια κατάσταση, συνήθως πάνω από τους χώρους αναψυχής, στα ψηλά πατώματα. Μα γιατί τόσο εγκατάλειψη βρε τζάνεμ? ΄Αραγε ποιοι είναι οι κληρονόμοι, σε ποιον ανήκουν τα κτήρια, τι κάνει η Πολιτεία?

Και για να μην πολυλογώ, μπορείτε και οι ίδιοι μέσω φωτογραφιών να κάνετε συγκρίσεις και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα..

ΥΓ. Αλήθεια, τι μόδα είναι να ουρλιάζουν οι θαμώνες στις ταράτσες πολυκατοικιών - μπαρ? Εξευγενισμός ανθρώπων είναι?

Για τέτοια μάνα είμαστε!

Και με την Βαρβάκειο Αγορά τι θα γίνει? Θα αλλάξει κάτι στους κανόνες υγιεινής, στην αισθητική του χώρου?

Κάτω από το τραπέζι

Κάτω από το τραπέζι, η αγαπημένη, ίσως να είναι και η πιο διαδεδομένη-συνηθισμένη φράση των Ελλήνων.

-Αγαπητή μου Κυρία δεν είμαι συνηθισμένος να κάνω μπίζνες κάτω από το τραπέζι. Κάτω από το τραπέζι σουλατσάρουν οι γάτες, άντε και κανένας ποντικός, όχι εμείς..

- Εδώ έτσι γίνονται οι δουλειές Απόστολε, αυτή είναι η νοοτροπία μας.
-Να αλλά παρουσία δημοσίων λειτουργών, μα πως?
-Μην σας απασχολεί καθόλου!

Από που να ξεκινήσω? Έφηβος ήμουν, όταν οι γονείς επέστρεψαν από την Γερμανία στην Ελλάδα, μεταφέροντας λίγα από τα υπάρχοντα τους με φορτηγό στο χωριό. Παρόντες και οι τελωνιακοί στην καταγραφή. Προϋπόθεση, πριν ξεκινήσει η κοπιαστική τους δουλειά, να καραδαμώσουν καλά, μην ζαλιστούν από την πείνα και πέσουν σε κανένα γιοφύρι και στο τέλος, πεσκέσι κάτω από το τραπέζι..
Έτσι γίνονταν οι δουλειές στην Ελλάδα..
Τα χρόνια περάσαν, η ευρωπαϊκή μας ολοκλήρωση υπήρξε σπουδαίο γεγονός . Επιτέλους, όπως ακούγαμε, κατάφερε η Ελλάδα να εδραιώσει το δημοκρατικό πολιτικό της σύστημα και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Χαρήκαμε! Τέρμα πια οι λαμογιές, τα φαγοπότια κάτω από το τραπέζι. Το φαγητό δικό μας, μόνο για εμάς. Οι άξιοι θα μας εκροσωπούσαν! Τέρμα τα βολέματα, οι παθογένειες, οι υπερκοστολογήσεις, οι κακοτεχνίες!
Ξενιτευτήκαμε και οι ίδιοι σε άλλους τόπους. Σε κάθε επιστροφή έβλεπα δείγματα προόδου. Καινούργιες κατοικίες κοσμούσαν τα καλοκαιρινά θέρετρα του τόπου μας. Που οφειλόταν όλη αυτή η ανάπτυξη? Όταν ρωτούσα, μα πως βρε παιδιά τα καταφέρατε, οι απαντήσεις κάποιων βολεμένων ήταν αόριστες..
- Εμείς με χίλια ζόρια πήραμε ένα δάνειο για ένα διαμέρισμα, εσείς?.
- Είμαστε Ευρώπη φίλε μου!
Περάσαν κι άλλα χρόνια, μέχρι που ήρθε η οικονομική κρίση και σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα της. Τα αίτια πολλά.
Που θα πάει είπαμε, θα μάθουμε όλοι μας, να λειτουργούμε με κανόνες, με ήθος.
Τέρμα τα ρουσφέτια, τα αλισβερίσια!
Πόσα χρόνια αλήθεια είπαμε γιορτάζουμε από την απελευθέρωση μας?

Η απόλυτη φτώχεια

του Απόστολου Πουτουλούδη

Με τρύπια παπούτσια περπατήσαμε, Mπαλωμένα παντελόνια και πουκάμισα φορέσαμε, όμως απόλυτη φτώχεια δεν γνωρίσαμε. Με τα λιγοστά και τα απαραίτητα προχωρήσαμε, αγαπήσαμε, δημιουργήσαμε. Οι ευκαιρίες όμως δεν είναι ίδιες για όλους τους ανθρώπους. Άλλοι θέλουν και δεν μπορούν , δεν τους δίνεται η δυνατότητα και άλλοι που την έχουν ή τους δίνονται όλα απλόχερα, αδιαφορούν
Συχνά μιλάμε μεταξύ φίλων για τις συνθήκες φτώχειας, αν θα μπορούσε να εξαλειφθεί, αν υπάρχει η πολιτική βούληση, αν οι συνθήκες θα μπορούσαν να βελτιωθούν, αν έχουν βελτιωθεί.
Η συζήτηση συνήθως ξεκινάει όταν ακούμε για τα εκατ. που κερδίζουν οι γνωστοί-άγνωστοι της showbiz ή για τα υπέρογκα ποσά που ξοδεύονται σε διάφορες αγορές, όπως σε κινητά, εφαρμογές, υπερπολυτελή σπίτια, αυτοκίνητα, διασκέδαση, κ.ά. Για τον μέσο άνθρωπο, τα τεράστια ποσά που κερδίζουν κάποιοι χωρίς ιδιαίτερο κόπο, ενώ άλλοι υποφέρουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας είναι σίγουρα προκλητικό.
Τι εννοούμε όμως όταν λέμε συνθήκες ακραίας φτώχειας? Η Παγκόσμια Τράπεζα ορίζει πως όσοι ζουν με εισόδημα χαμηλότερο του 1,90 δολάρια την ημέρα ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Ίσως μας φαίνεται αστείο το ποσό, όμως, είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που ζουν σε διάφορα μέρη της υφηλίου με αυτά τα χρήματα. Μόνο στην Αιθιοποία 30 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με λιγότερα από 1,90 δολλάρια την ημέρα.
Υπολογίζεται πως μόνο φέτος,150 εκ., εκ των οποίων το ήμισυ είναι παιδιά έχουν βρεθεί σε κατάσταση ακραίας φτώχειας και εξαιτίας της πανδημίας που έχει επιδεινώσει τις συνθήκες διαβίωσης. 33 εκατ. παιδιά έχουν σταματήσει την εκπαίδευση λόγω της πανδημίας. Ο υποσιτισμός και η μη πρόσβαση σε θεραπείες είναι από τους κυριότερους λόγος της παιδικής θνησιμότητας, κυρίως σε χώρες της Αφρικής.
Αν και το μυαλό μας πάει σε μη αναπτυγμένες χώρες, συχνά ακούμε για συνθήκες φτώχειας και κοινωνικό αποκλεισμό και σε Ευρωπαϊκές Χώρες . Υπολογίζεται πως στην Ελβετία το 7,5% του πλυθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας. Για παράδειγμα, μια οικογένεια με δυο παιδιά στην Ελβετία θεωρείται φτωχή αν έχει εισόδημα κάτω από 3.981 φράγκα. Στη Γερμανία το ποσοστό αγγίζει περίπου το 17% στο σύνολο του πληθυσμού και λέμε πως ένας άνθρωπος ζει σε συνθήκες φτώχειας όταν έχει εισόδημα κάτω από τα 1074 ευρώ και δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες, ενώ αντίστοιχα στην Ελλάδα όταν ζεi με λιγότερα από 475 ευρώ και αφορά περίπου το 1/5 του πληθυσμού . Άρα η φτώχεια είναι σχετική και δεν ορίζεται με απόλυτους αριθμούς, καθώς έχει σχέση με συνθήκες που επικρατούν στον γενικό πληθυσμό. Στην χώρα μας έχει φτωχοποιηθεί μια ολόκληρη γενιά λόγω των πολιτικών που μας έχουν αφήσει ένα δυσβάσταχτο και μη βιώσιμο χρέος.Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά που έχουν φύγει από την πατρίδα έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους..
Αν και οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές για όσους ζουν σε συνθήκες φτώχειας σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με την ακραία φτώχεια των ανθρώπων στην υποσαχάρια Αφρική και Νότια Ασία.
Σημερα υπολογίζεται πως περίπου ο συνολικός αριθμός που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας είναι περίπου 760 εκατ. , ενώ 2 δισ. άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό και 4,2 δισ. δεν έχουν ασφαλή υγιεινή. Αν αναλογιστούμε πως οι άνθρωποι σε συνθήκες ακραίας φτώχειας πριν 10 χρόνια ήταν 1.4 δις , λέμε στατιστικά πως τα έχουμε πάει καλύτερα. Στατιστικά πάντα βελτιωνόταν οι δείκτες, υπάρχει πρόοδος, όμως δεν φτάνει!
Να μην ξεχνάμε πως η πληθυσμιακή αύξηση και οι επιπτώσεις λόγω κλιματικής αλλαγής, καταστροφές οικοσυστημάτων θα δημιουργήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Το βλέπουμε άλλωστε και λόγω της προσφυγικής κρίσης και θα το ζήσουμε εντονότερα στο μέλλον.
Είναι πολλές οι μη κυβερνητικές οργανώσεις που έχουν προτείνει λύσεις ή βοηθούν με διάφορους τρόπους, αν όμως δεν υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση , δεν υπάρξει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που να αφορά όλους τους ανθρώπους της γης, δύσκολα θα διορθωθούν οι συνθήκες διαβίωσης.
Σε μια ελεύθερη-ανεξέλεγκτη αγορά η εκμετάλλευση των φτωχότερων στρωμάτων προς όφελος των πλουσιότερων ήταν πάντα η κυρίαρχη πολιτική των ισχυρότερων, αδιαφορώντας για συνθήκες εργασίας και περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες σε αρκετές περιπτώσεις έχουν κινηθεί προς την σωστή κατεύθυνση και έχουν βοηθήσει στην οργάνωση, αλλά και πάλι δεν φτάνει αν δεν κινηθούν τα νήματα από τους ισχυρούς.
Το 1940 δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ οργανώσεις για να βοηθήσουν μικροπαραγωγούς γαι μια δίκαιη πληρωμή των προιόντων τους που κάλυπταν και το κόστος παραγωγής. Το κίνημα το 1970 μεταδόθηκε στη Γερμανία και σήμερα είναι γνωστό με το όνομα ΄΄Fairtrade International“. Ίσως θα έχετε παρατηρήσει προϊόντα με ετικέτα Fairtrade..
Τα προϊόντα πρέπει να πληρούν ορισμένα κριτήρια για να μπορούν να φέρουν τη σφραγίδα Fairtrade. Αυτό περιλαμβάνει, για παράδειγμα, την παραίτηση από την παιδική εργασία και τη συμμόρφωση με τις ρυθμιζόμενες συνθήκες εργασίας για όλους όσους εμπλέκονται στη διαδικασία παραγωγής, ενώ βοηθά τους παραγωγούς να εξασφαλίσουν ένα ικανοποιητικό εισόδημα ενεξάρτητα από τις διακυμάνσεις των τιμών.
Όπως είπαμε, η βούληση αρκετών ανθρώπων και μέσω οργανώσεων είναι αξιέπαινη, όμως χρειάζονται περισσότερες προσπάθειες για να εξαληφθεί η ακραία φτώχεια!
Ο καθένας μπορεί να βάλει το λιθαράκι του!
Καμιά φορά μου φαίνεται πως ό,τι δίνουν οι πλούσιοι δεν τον κάνουν από συμπόνια, αγάπη, αλληλεγγγύη αλλά από οίκτο. Γι΄ αυτό πιστεύω πως η ιδεολογία της φιλανθρωπίας δολοφονεί την κοινωνία. Μετατρέπει τους ανθρώπους σε δούλους και ελεήμονες. Για μένα θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να έχουν πρόσβαση σε μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής χωρίς να στηρίζονται στην δική μας ελεημοσύνη. Και μη μου πείτε που θα βρούν τα χρήματα? Ας τα πάρουν από το 1% του πληθυσμού που έχει συγκεντρώσει περισσότερα από όσα έχει το 99% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Όπως έχω ξαναπεί η φιλανθρωπία για να υπάρχει, χρειάζεται να υπάρχουν θύματα.
Θύματα υπάρχουν, όταν υπάρχει δυστυχία.
Δυστυχία υπάρχει, όταν υπάρχουν αθλιότητες.
Αθλιότητες υπάρχουν όταν υπάρχει παρακμή.
Ζούμε σε έναν φαύλο ατέρμονο κύκλο και κάπως έτσι θα συνεχίζεται η ζωή σε τούτον τον πλανήτη..

Η αξία της ανθρώπινης ζωής

Kαταφέραμε, μετά και από τόσους καταστροφικούς πολέμους, στον οναμαζόμενο σύγχρονο κόσμο, να επαναξιολογήσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής και να την προσδώσουμε χαρακτηριστικά, όπως ανεκτίμητη, ανυπολόγιστη, απαραβίαστη, υπέρτατη. Κατοχυρώσαμε την προστασία της με νόμους, καθώς και όλα τα δικαιώματα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Τα Κράτη είναι υποχρεωμένα να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να μειώσουν τους κινδύνους απώλειας ζωών, χωρίς διακρίσεις και πεποιθήσεις. Όσα μέτρα όμως κι αν πάρουμε, καθημερινά θα ζούμε καταστάσεις αλληλοεξόντωσης, θα διαβάζουμε για φρικαλεότητες, για εγκλήματα, για θύματα λόγω υπέρμετρης βίας και αυθαιρεσίας, αδιαφορίας, κυριαρχίας, απληστίας, ζήλιας, μίσους, πάθους, απληστίας, ακόμη και για ασήμαντη αφορμή και έτσι πάντα θα μας απασχολούν διάφορα ηθικά ζητήματα για την αφαίρεση και την αξία μιας ανθρώπινης ζωής.
Κάθε συνάνθρωπος μας που χάνεται είναι ακόμη μια χαμένη μάχη της ανθρωπότητας να κατευνάσει τα άγρια- ζωώδη έμφυτα ένστικτα αλληλοσπαραγμού.Η ανθρώπινη επιθετικότητα, ανεξάρτητα από τους λόγους, δεν συντελείτε μόνο από ανθρώπους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας και υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά και από την λεγόμενη ΄΄μορφωμένη κοινωνία΄΄. Φαίνεται πως η βία είναι ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να εκφραστεί.
Δεν υπάρχει μέρα που να μην διαβάσουμε για κάποια εγκληματική ενέργεια, για μια ανθρωποκτονία.
Εκτός όμως από την επιθετικότητα που την προκαλεί ο θύτης, υπάρχει και η αμυντική ΄΄επιθετικότητα΄΄, δηλαδή η προσπάθεια που κάνει το θύμα να σωθεί ή την επιθετική αντίδραση όσων προσπαθούν να επιβάλλουν τον νόμο, όπως είναι των αστυνομικών οργάνων με την χρήση όπλων για να προστατέψουν ανθρώπινες ζωές, π.χ από τρομοκρατικές ενέργειες από ληστείες με επιθετικές διαθέσεις, να προστατέψουν τη ζωή τους, κ.ο.κ.
Εδώ είναι που μπαίνουν ηθικά ερωτήματα, αν ήταν δίκαιο, αν θα έπρεπε, αν υπήρχε άλλος τρόπος αντίδρασης. Επειδή όμως με τα αν, δεν δημιουργούνται συνθήκες ασφάλειας και έννομης τάξης και επειδή δεν είμαστε ζούγκλα να κάνει ο καθένας του κεφαλιού του, υπάρχουν οι νόμοι που καθορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις κάθε πολίτη σε κάθε χώρα.
Μέλημα μας είναι να μην γίνεται ο κόσμος βιαιότερος, να μην χάνονται άδικα οι ζωές συνανθρώπων μας, να προστατεύονται οι περιουσίες τους, να γίνονται οι συνθήκες διαβίωσης καλύτερες, να μην αδιαφορούμε όταν δίπλα μας ακούγεται μια φωνή τρόμου.
Πράξεις αντεκδίκησης, όπως οφθαλμός αντί οφθαλμού θα κάνουν τις κοινωνίες μας χειρότερες, περισσότερο κτηνώδεις.
Το βλέπουμε άλλωστε και σε χώρες που εφαρμόζεται η θανατική ποινή.

Η αξία της ζωής

Με κίνητρο την ληστεία, για ακόμη μια φορά, γίναμε μάρτυρες πριν λίγες μέρες της άγριας δολοφονίας μιας νεαρής μητέρας από αδίστακτους ληστές. Δεν είναι η πρώτη φορά που δολοφονούν συμπολίτες μας. Τα κίνητρα πολλά, αλλά δύσκολα μπορεί τα κατανοήσει ανθρώπινος νους την βαναυσότητα των δραστών.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα, πως είναι δυνατόν να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές με πρωτοφανή μανία, ακόμη και για ασήμαντη αφορμή? Τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο απάνθρωπους, αδίστακτους, παράλογους, τους οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια της ύπαρξης τους? Είναι η απελπισία, ο θυμός, η εκδίκηση, η απληστία, η ζήλεια, η καταπίεση, η ανέχεια,η επιβολή, η ικανοποίηση, η αδιαφορία, η διαταραχή προσωπικότητας? Πως είναι δυνατόν να κυλοφορούν ανάμεσα μας και εμείς να μην μπορούμε να τα αποτρέψουμε. Που είναι η οικογένεια, τι κάνει το σχολείο, η Κοινωνία, η Πολιτεία? Μήπως τελικά γίναμε αδιάφοροι, ματαιόδοξοι, ανεκτικοί και δεν μας προκαλεί καμιά εντύπωση η βαναυσότητα?
Πιστεύετε αν οι νόμοι γίνουν αυστηροί θα σταματήσουν τα εγκλήματα? Αν ναι, γιατί στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δεν πτοούνται, εφόσον γνωρίζουν πως η ισόβια κάθειρξη διαρκεί μέχρι τον θάνατο τους και ίσως αντιμετωπίσουν και την ηλεκρική καρέκλα?
Πιστεύετε πως φταίνε οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες, η ανομοιογένεια, οι ραγδαίες εξελίξεις? Μήπως δεν πρετοιμαστήκαμε κατάλληλα, εννοώ εκπαιδευτικά, ώστε να μειωθούν φαινόμενα ξενοφοβίας, ρατσισμού, περιθωριοποίησης?
Παρατηρούσα προχθές κάποια στατιστικά στην Γερμανία που δείχνουν τον αριθμό των θυμάτων σε σχέση με το αδίκημα της ληστείας και δαπίστωσα πως όσο περνούσαν τα χρόνια υπήρχε μείωση των δολοφονιών. Αν είναι έτσι και με όσους πρόσφυγες που έχουν έρθει καθώς αναφερόμαστε συχνά σε αυτούς, γιατί μειώνονται? Μήπως εδώ η κοινωνία είναι προετοιμασμένη καλύτερα και η Δικαιοσύνη εφαρμόζει σωστά τους νόμους?
Μήπως φταίνε τα ΜΜΕ, όσα διαβάζουμε και βλέπουμε? Αν ναι, γιατί τα εγκλήματα γινόντουσαν και παλαιότερα χωρίς αυτήν την πληθώρα των ΜΜΕ? Ρίξτε μια ματιά στα εγκλήματα που έχουν γίνει σε κάποια μέρη της Ελλάδας, όπως στην Κρήτη και θα καταλάβετε!
Η προσωπική μου άποψη είναι, πως αν δεν εντείνουμε τις προσπάθειες στον τρόπο εκπαίδευσης, δεν δημιουργήσουμε ανθρώπους με στόχους, να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις και τις συνέπειες των πράξων τους, δεν θα καταφέρουμε τίποτα! Ο μελλοντικός πολίτης θα θυμίζει τον πρωτόγονο άνθρωπο που γυρνούσε με ένα ρόπαλο στο χέρι..
Και οι τιμωρίες χρειάζοντα να είναι παραδειγματικές, αλλά η εκπαίδευση είναι αυτή που θα αλλάξει τον κόσμο! Για όσους το θέλουν! Οποιος έχει όρεξη για δουλειά θα βρεί, τα υπόλοιπα είναι φτηνές δικαιολογίες!
ΥΓ. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ζήσει την φρίκη του πολέμου και θέλουν να ενταχθούν στον ευρωπαικό τρόπο ζωής, να δουλέψουν να προσφέρουν, να απολαύσουν, χωρίς να καταφεύγουν στην βία και προσπαθούν να τα καταφέρουν σεβόμενοι όσους τους υποδέχτηκαν. Για όλους αυτούς αξίζει να είμαστε δίπλα τους! Για όσους έχουν μια διαφορετική αντίληψη περί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων η Πολιτεία και η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει σωστά την δουλειά τους! Ως Κοινωνία έχουμε τον δικό μας ρόλο! Ως homo economicus τα καταφέραμε μια χαρά, αλλού πατώσαμε!

Περνάς και χάνεσαι

ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΙ ΧΑΝΕΣΑΙ

https://www.youtube.com/watch?v=BFNG_-mWD80&list=PLPflzxPJViD8MRn1RPF7s5wJK1uA6Y6dm&index=24

Στίχος: Απόστολος Πουτουλούδης 

Μουσική/ τραγούδι: Γιάννης Αρβανιτάκης 

περνάς και χάνεσαι 

στους λεπτοδείκτες που γυρνούν 

στα τρένα που περνούν 

στους έρωτες που φεύγουν 

στα ξενύχτια στα ποτά 

στης μοναξιάς την αγκαλιά 

μες σε καπνούς τσιγάρων 

περνάς και χάνεσαι 

σε καθρέφτες και σκιές

σε σκοτεινές διαδρομές 

σε σιωπηλές οθόνες 

στα σκοτεινά μας μυστικά 

σε φιλμ νουαρ του σινεμά 

σε μια σκηνή θεάτρου 

περνάς και χάνεσαι 

στα πλοία της γραμμής

σε ένα ταξίδι της φυγής 

στην αυταπάτη μιας στιγμής 

στα μονοπάτια των τρελών 

στους εφιάλτες των παιδιών 

και σε θλιμμένα μάτια 

περνάς και χάνεσαι 

στων σαλτιμπάνκων τις ορδές 

στων πολυβόλων τις ριπές 

σε λιονταριών αρένες 

σε αγριεμένες θάλασσες 

σε αλγηδόνες νύχτες 

μες σε πυκνές ομίχλες 

περνάς και χάνεσαι ζωή 

σε όνειρα που σβήνουν 

σε πάθη και σε λάθη 

στης ξενιτιάς τα βάθη 

ΥΓ. Οι σκηνές που έχουν χρησιμοποιηθεί από διάφορα φίλμ δεν έχουν κανένα κερδοσκοπικό χαρακτήρα..