Λασκαρίνα Μπουμπουλινα και εθνικοί διχασμοί

                                             Γράφει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Χρόνια και χρόνια σφάζονται οι διεκδικητές της εξουσίας και του πλούτου ανά την υφήλιο μεταξύ τους. Δεν είναι μόνο τα αντίπαλα στρατόπεδα, αλλά και οι ομοεθνείς που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να περιορίσουν τα πάθη τους. Αν και δεν έχουμε την αποκλειστικότητα στους εμφυλίους πολέμους, οι διχόνοιες των Ελλήνων, από την αρχαιότητα μέχρι και στην σύγχρονη εποχή, άφησαν πίσω τους χιλιάδες εθνικά τραύματα, πληρώνοντας βαρύ τίμημα με τις αλλεπάλληλες ιστορικές μας καταστροφές. Δυστυχώς, ποτέ δεν μπορέσαμε να ξεφύγουμε από τις συνήθειες μας, ακόμη και σήμερα, λές και είναι «έμφυτο» χαρακτηριστικό μας, βαθιά ριζωμένο στο DNA μας. 

το οπλοστάσιο της

Ήταν οι πρώτες σκέψεις μπαίνοντας στο αρχοντικό της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες, το οποίο λειτουργεί ως μουσείο. Ίσως είναι απο τις σημαντικότερες ελληνίδες αγωνίστριες με μεγάλη προσφορά στον αγώνα.
Στις 22 Μαΐου 1825 έπεσε νεκρή από Σπετσιώτικο βόλι, έπειτα από έντονη λογομαχία με την οικογένεια Κούτση. Οι πλούσιοι Κουτσαίοι δεν ενέκριναν το γάμο του μικρότερου γιού της με την κόρη τους που την είχε κλέψει, επειδή είχε ξοδέψει την περιουσία της στον αγώνα και είχε παραπέσει οικονομικά.
Η ίδια είχε άλλες προτεραιότητες, καθώς δαπάνησε την περιουσία της και αφιέρωσε τη ζωή της για την απελευθέρωση του έθνους.
Με δικά της έξοδα ναυπηγήθηκε η κορβέτα ΄΄Αγαμέμνων΄΄, ξοδεύοντας 75.000 τάλαρα, το ¼ της περιουσία της. Το πλοίο ανατινάχθηκε από τον Ανδρέα Μιαούλη το 1831 στον ναύσταθμο του Πόρου, όπως επίσης και η φρεγάτα ΄΄ΕΛΛΑΣ΄΄ που είχε ναυπηγηθεί στην Ν. Υόρκη με κόστος 750.000 δολάρια. Εθνικοί διχασμοί και αγεφύρωτα μίση της εποχής εκείνης που εκτός από την τεράστια οικονομική καταστροφή, μετά από λίγο καιρό έφεραν και την δολοφονία του Καποδίστρια.

η περίφημη σπάθα της με το δηλητήριο, δώρο του Τσάρου Αλέξανδρου Α'

Έχετε ακούσει φαντάζομαι για τα αγγλικά δάνεια που προηγήθηκαν για την ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα. Ενδεικτικά να αναφέρω πως για το πρώτο δάνειο 800.000 λιρών Αγγλίας το 1824 που επήλθε κατόπιν συμφωνίας με τον οίκο Λόφναν, το ποσό που έφτασε στην επαναστατημένη διοίκηση ήταν μόνο 297.000 λίρες. Ακολούθησε και δάνειο ύψους 2 εκατομμυρίων και αργότερα δάνειο 60 εκατομμυρίων φράγκων ως προίκα στον βασιλιά Όθωνα με εγγύηση αποπληρωμής από τις μεγάλες δυνάμεις. Αν και ήταν τα δάνεια ιδιωτών με επαχθείς όρους, η σημασία τους είχε ιδιαίτερη αξία, καθώς αυτό σήμαινε πως ήδη υπολόγιζαν οι επενδυτές την επαναστατημένη  Ελλάδα. Είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων, πως τα συμφέροντα δημιουργούν τις πιο ισχυρές συμμαχίες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που βοηθούν εμπνευσμένοι από αξίες και ιδανικά. Να μην ξεχνάμε όμως και

όλους εκείνους τους φιλέλληνες που βοήθησαν τον απελευθερωτικό αγώνα.
Δεν χρειάζεται να αναφέρω πάρα πολλά για την Μπουμπουλίνα, εφόσον πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Εκείνο που έχω να πω είναι πως η συγκίνηση είναι αρκετά μεγάλη περπατώντας στους διαδρόμους του αρχοντικού της. Αν ποτέ βρεθείτε στις Σπέτσες περάστε μια βόλτα από αρχοντικό της. Τα πλούσια εκθέματα με τα προσωπικά της αντικείμενα, τις πιστόλες της, το περίφημο αφρικάνικο σπαθί της με το δηλητήριο, τα βιβλία της, οι επιστολές που διασώζονται, ακόμη και τα έπιπλα και η διακόσμηση θα σας μεταφέρουν στην ταραγμένη περίοδο της επαναστατημένης Ελλάδας. Μέσα από την ίδια μας την ιστορία, τις θυσίες, ίσως κάποτε να εκτιμήσουμε περισσότερο τον τόπο μας και τους συνανθρώπους μας.
Το πορτρέτο απεικονίζει την Μπουμπουλίνα πάνω σε βάρκα, την ώρα που διατάζει τον κανονιοβολισμό του Ναυπλίου και είναι έργο του Γερμανού ζωγράφου Peter Von Hess . Ο ίδιος είχε αποθανατίσει και άλλες σημαντικές στιγμές της ελληνικής επανάστασης κατά παραγγελία του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου.

Η Μπουμπουλίνα όρθια συμμετέχει στον αποκλεισμό του Ναυπλίου

Αντίγραφο του πλοίου της ΄΄Αγαμέμνων΄΄ Οι κορβέτες εκ του γαλλικού Corvette, είναι κατηγορία πολεμικών πλοίων που κατά την βυζαντινή πρίοδος ονομαζόταν ΄΄δρόμωνες΄΄. Η δριήρης και η τριήρης ήταν οι πρόγονοι του.

                         Φορεσιές της εποχής ΄΄Αμαλία΄΄ και νησιώτικη 

                           Μπροστά στο τζάκι του σπιτιού 

Το χρηματοκιβώτιο του πλοίου Αγαμέμνονα, με τα τρία κλειδιά και τις οχτώ κλειδωνιές.

                                        Σπάνια βιβλία της εποχής

                                      Το αρχοντικό της

Απόγονος της Λασκαρίνας και η Λέλα Καραγιάννη που απεικονίζεται στην φωτογραφία..Εκτελέσθη στο Άλσος Δαφνίου στις 8 Σεπτεμβρίου 1944.. Τα τελευταία της λόγια:«Ψηλά παιδιά τα κεφάλια να δουν οι Ούνοι πως ξέρουν να πεθαίνουν οι Έλληνες για την πατρίδα τους».

Περισσότερα για την ζωή της Μπουμπουλίνας στον παρακάτω σύνδεσμο, απ΄ όπου έχω αντλήσει και κάποιες πληροφορίες.

https://www.sansimera.gr/biographies/257

Απόγονοι της Έριδος

Πωλείται σε τιμή ευκαιρίας

Όταν βρεθείς σε μέρη, που κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι έχουν αφήσει τα αποτυπώματα τους, για διάφορους λόγους, είναι αδύνατον να μην νιώσεις βαθιά συγκίνηση.

Δεν θέλω να κάνω περιγραφή περιοχών ή αρχαίων μνημείων, άλλωστε σήμερα, μπορεί να βρεί ο καθένας μας, αμέτρητες πληροφορίες και να προγραμματίσει καλύτερα τα ταξίδια του.

Υπάρχουν όμως περιοχές και μνημεία που κάποτε αξίζει να επισκεφθείς, όχι μόνο ως ιστορική αξία, αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική σύλληψη ή φυσική ομορφιά, αλλά γιατί εκεί έζησαν ή πέρασαν κάποιο χρονικό διάστημα ιστορικές προσωπικότητες. Σημαντικοί Έλληνες που τόλμησαν και πρόσφεραν τα μέγιστα στον τόπο μας!

Θα ξεκινήσω απο το Παλαμήδι και την Ακροναυπλιά, όπου ο Θ. Κολοκοτρώνης έζησε εφτά μήνες στα μπουντρούμια των μεσαιωνικών φυλακών.

ΜΙΑ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΣΤΟ ΟΧΥΡΟ ΡΟΥΠΕΛ

Όταν ξεκινούν οι συζητήσεις ιστορικού περιεχομένου είναι η κατάλληλη στιγμή για μένα να πάω στο μπάνιο να πουδράρω τη μύτη μου. Αν υπήρχε μάθημα που ήμουν παντελώς άσχετη στο σχολείο ήταν η ιστορία . Είχα και μια αδιόρθωτη δυσκολία να θυμάμαι ημερομηνίες εκστρατειών, μαχών, απελευθερώσεων, διορισμών βασιλέων και υπογραφές συνθηκών ειρήνης.

Τι μπορεί να γύρευα επομένως εγώ, στο προσκλητήριο νεκρών της δεκάτης Απριλίου στο οχυρό Ρούπελ και Ιστίμπεη ; Τι έγινε εκεί και τι σημασία είχε; Θα σου τα ‘ξηγήσω όλα! Περιηγήθηκα μέσα σε στοά οχυρού και άκουσα μαρτυρίες παλέμαχων, αλλά και εξιστόρηση γεγονότων από τους φίλους ιστορίας του ομώνυμου Ελληνικού Συλλόγου Φίλων Ιστορίας και Παιχνιδιών Στρατηγικής (Ε.Σ.Φ.Ι.Π.Σ. -www.esfips.com) Θεσσαλονίκης.

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί με καφέ σε πλαστικό. Αφού περάσαμε το Σιδηρόκαστρο, ένας μικρός δρόμος μας οδήγησε πάνω στο βουνό όπου αρκετός κόσμος, στρατιωτικοί και πολίτες είχαν στηθεί και περίμεναν την έναρξη της τιμητικής τελετής προσκλητήριου νεκρών , εις μνήμην των πεσόντων αξιωματικών και στρατιωτών.

Ο Διάλογος Αθηναίων και Μηλίων... Η αλαζονεία των ισχυρών

Τίποτα δεν έχει αλλάξει, απο τη εποχή που ο ισχυρός όριζε το ΄΄δίκαιο΄΄και την τιμωρία στον αδύναμο, σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες ... και μάλλον η συνήθεια, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!..
Μόνο τα προσωπεία των ισχυρών αλλάζουν.
Τελικά όλα είναι ένας φαύλος κύκλος..
Οι ισχυροί δεν αφήνουν περιθώρια ανυπακοής....Γνωρίζουν πολύ καλά, πως θα πάρουν αυτό που ζητούν.. Γι΄ αυτούς δεν υπάρχει διαφωνία.
Μπορούν να σε καταδικάσουν σε λιμοκτονία, να σε κάνουν δούλο, πρόσφυγα, ζητιάνο...Στο πλευρό τους, όπως πάντα, οι μίζεροι εξουσιολάγνοι υποκριτές, οι καιροσκόποι.
Δεν τους ενδιαφέρουν οι εκατόμβες νεκρών που αφήνουν πίσω τους...αρκεί να πειθαρχούμε στα θέλω τους!
Αρκεί να συνεχίσει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, να κατέχει τον μισό ιδιωτικό πλούτο του πλανήτη...
Ε, όχι !..Δεν πρέπει να συμβιβαστούμε, επειδή νομίζουν, πως δεν έχουμε άλλη επιλογή! Είναι χρέος όλων μας, να αφυπνιστούν συνειδήσεις, να αντιστρέψουμε τους όρους του παιχνιδιού. Να πάψουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις και να ανταλλάσσουμε τα όνειρα των παιδιών μας για λίγες μεταξωτές κορδέλες..

Να μην υποκύψουμε!.... Και όπως είπαν και οι Μήλιοι... Η υποχώρηση δε δίνει καμιά ελπίδα, ενώ με το να αγωνιστούμε, υπάρχει ακόμη ελπίδα να μείνουμε όρθιοι.
.........
Τον Μάρτιο του 416 π.χ οι Αθηναίοι και ενώ ήταν σε ισχύ η λεγόμενη Νικίειος Ειρήνη, με ισχυρές δυνάμεις εκστράτευσαν εναντίων των Μηλίων και απαίτησαν εκβιαστικά να προσχωρήσουν στην Αθηναική Συμμαχία.

Το χωριό φάντασμα - Λιβίσι ...του Ι. Αρβανιτάκη

Απέναντι απο τη Ρόδο, στα παράλια της Μικράς Ασίας, βρίσκεται το Λιβίσι, το χωριό φάντασμα.
Μέσα απο το φωτογραφικό φακό και την περιγραφή του αγαπητού μου φίλου, Ιωάννη Αρβανιτάκη, σας προτείνω να ταξιδέψετε στις χαμένες πατρίδες. Αποτελεί μια καταγραφή μνήμης στις ρίζες μας, σε τόπους όπου το ελληνικό στοιχείο κάποτε ανθούσε...
Περισσότερα για το Λιβίσι στο Blog του Γιάννη.
http://iarvan-hellas.blogspot.de/2017/01/kayakoy-fb-28-2016.html#more

Μονή Καισαριανής

του Παύλου Αρβανιτάκη

Μονή Καισαριανής....Ένας θησαυρός από τα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στέκει αγέρωχος στο πέρασμα των αιώνων.
Η Μονή Καισαριανής βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Υμηττού. Στις πηγές αναφέρεται ακόμα ως Κυριανή ή Σάνκτα Συργιανή, υπήρξε, για πολλά χρόνια, οικονομικά εύρρωστη και διέθετε αξιόλογη βιβλιοθήκη. Το 1833 διαλύθηκε με διάταγμα της Αντιβασιλείας του Όθωνα.
Το πρώτο χριστιανικό κέντρο είχε ιδρυθεί νοτιοδυτικότερα, στο λόφο του «Κοιμητηρίου των Πατέρων» ή Φραγκομονάστηρο, όπου σώζονται ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής και ναού

μεταβατικού τύπου 10ου αι. Την περίοδο της φραγκοκρατίας κτίστηκε εκεί ο ναός του Αγ. Μάρκου ή Φραγκομονάστηρο και το 17ο αι. ο ναός των Ταξιαρχών.
Το μοναστηριακό συγκρότημα περιβάλεται από υψηλό περίβολο, με δύο πύλες, ανατολικά και δυτικά. Έξω από την ανατολική πύλη υπάρχει η πηγή του Κριού ή Κοτς Μπασί, ονομασία που οφείλεται στην αρχαϊκή υδρορρόη, που αποδίδει κεφάλι κριού.
Από τη βυζαντινή περίοδο διατηρούνται το καθολικό, δηλαδή ο κυρίως ναός, και ο λουτρώνας που ανάγονται στα τέλη του 11ου-αρχές 12ου αι.Το καθολικό, αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου, ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο του σταυροειδούς, εγγεγραμμένου ναού και φέρει τοιχογραφίες του 18ου αι.. Ο νάρθηκας αποτελεί προσθήκη του 17ου αι. και οι σύγχρονες του τοιχογραφίες είναι έργο του πελοποννήσιου ζωγράφου Ιωάννη Ύπατου. Την ίδια εποχή προστέθηκε, στα νότια, το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου.

 Η παλαιότερη σωζόμενη τοιχογραφία με μορφή Θεοτόκου Δεομένης, 14ου αι., βρίσκεται εξωτερικά του καθολικού και είναι ορατή από το εσωτερικό του παρεκκλησίου.

ΚΑΠΝΙΚΑΡΕΑ, σχεδόν χίλια χρόνια ιστορία.

                                                 ...Του Παύλου Αρβανιτάκη                   

Τα περισσότερα νεαρά παιδιά που συχνάζουν στα πεζούλια της Καπνικαρέας δεν γνωρίζουν καν την ιστορία της, αλλά φωτογραφίζονται χαρούμενα με φόντο τους παμπάλαιους τοίχους της. Είναι καλό ένα φρεσκάρισμα γνώσεων και πληροφοριών για μία από τις πιο δημοφιλείς εκκλησίες της Αθήνας.
Το γνωστό σε όλους βυζαντινό εκκλησάκι τις Καπνικαρέας, βρίσκεται στον εμπορικότερο δρόμο του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, στην οδό Ερμού. Καθημερινά, χιλιάδες Αθηναίοι προσπερνάνε αδιάφοροι το μικρό αυτό διαμάντι της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής, αγνοώντας την ανεκτίμητη αξία του.
Χρονολογία: τρίτο τέταρτο του 11ου αιώνος μ.Χ.,Τύπος: σύνθετος τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός με τρούλο. Η επικρατούσα ονομασία του ναού ως «Παναγία της Καπνικαρέας» απαντάται σε πολλές ανά τους αιώνες πηγές μεταξύ πολλών ονομάτων, όπως: Καμουκαρέα, Καμηκαρέα,

Χρυσοκαμουκαριώτισσα, Καμουχαριώτισσα, Καμκαρέα, Καμουχαρέα, Χαμουκαρέα (από ένα είδος υφάσματος μπροκάρ που πουλούσαν τα γύρω μαγαζιά), Παναγία της Βασιλοπούλας (από την Αθηναία αυτοκράτειρα Ευδοκία), Παναγία του Πρέντζα (από το ομώνυμο οπλαρχηγό του 1821 μ.Χ) κ.ά.. Το όνομα της εκκλησίας πιθανότατα προέρχεται από τον κτήτορα του ναού, ο οποίος ως «καπνικάριος» στα χρόνια του Βυζαντίου, εισέπραττε τον αντίστοιχο φόρο οικοδομών. Ο καπνικός φόρος, ήταν ο φόρος καπνοδόχου, αφορούσε δηλαδή τις κατοικημένες οικοδομές, από τις οποίες έβγαινε καπνός από στην εστία που χρησιμοποιείτο για θέρμανση ή μαγείρεμα. Σύμφωνα με την παράδοση η Καπνικαρέα ανηγέρθη στη θέση παλαιότερης εκκλησίας, που είχε κτίσει η Ευδοκία η Αθηναία, σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Μικρού. Η Ευδοκία, είχε κτίσει την αρχική εκκλησία πάνω στα θεμέλια αρχαίου ελληνικού ναού, αφιερωμένου στην θεά Δήμητρα ή Αθηνά.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΣΕ "ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ" ΤΟΥ 2016

{ από το 1686 έως το 146 π.Χ. }                        ...του Ιωάννη Γιαννικόπουλου

Σύντομο πρόλογο στο πρωτοχρονιάτικο ανάγνωσμα ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΣΕ ¨ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ¨ ΤΟΥ 2016 ας αποτελέσουν: η άποψη ότι η γνώση της Ιστορίας βοηθά να περιορίζουμε τα λάθη ή τουλάχιστον να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια, η πεποίθησή μου ότι υπάρχουμε ως άνθρωποι, όταν δεν είμαστε ανιστόρητοι και, βεβαίως, ο Ευριπίδειος λόγος «όλβιος όστις της Ιστορίας έσχε μάθησιν».

1686 π.Χ. Ο ΧΑΜΟΥΡΑΜΠΙ
Στις αρχές του 17ου αι. π.Χ. ο Χαμουραμπί ολοκλήρωσε την ίδρυση ενός ενιαίου σημιτικού κράτους στο νότιο τμήμα της Μεσοποταμίας και κατέστησε τη Βαβυλώνα την πρώτη ίσως μεγαλούπολη της ιστορίας. Η διαχρονική φήμη του σπουδαίου αυτού ηγεμόνα οφείλεται κυρίως στο νομοθετικό έργο του, τον περίφημο ¨Κώδικα Χαμουραμπί¨, την παλαιότερη γνωστή παγκοσμίως καταγεγραμμένη νομοθεσία.