Συμμετοχική δημοκρατία

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Συνεχίζουμε στο ίδιο πολωτικό κλίμα, λες και δεν πέρασε μια μέρα από τότε!

Κοντεύουν τέσσερα χρόνια από το περίφημο εκείνο δημοψήφισμα.
Τη θέση μου την γνωρίζατε. Δεν ήταν κρυφή άλλωστε, εφόσον είχα ανταλλάξει και κάποιους δημόσιους διαλόγους στο διαδίκτυο. Η αντιπαράθεση απόψεων είναι μια υγιής διαδικασία που μας οδηγεί να δούμε και να εξετάσουμε ζητήματα που αφορούν όλους μας. Μακριά από κάθε είδους κομματικής δέσμευσης, μπορούσα και μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα. Δεν χρωστούσα και δεν χρωστάω σε κανέναν. Το μόνο που με ενδιεφερε/ει, ήταν η χώρα μου να βρει τρόπους να βγεί απο το αδιέξοδο. Δυστυχώς, το πολωτικό και διχαστικό κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή,  δεν άφηνε περιθώρια αναζήτησης μιας λύσης που θα εξασφάλιζε την ομαλότητα και την μετάβαση σε μια διαφορετική Ελλάδα. Νοοτροπίες και εμμονές του παρελθόντος από το πολιτικό μας σύστημα και οι διεθνείς πιέσεις δεν άφηναν τέτοια περιθώρια.
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως τα δημοψηφίσματα, όχι μόνο το δικό μας, θα είχαν μια διαφορετική έκβαση αν γινόταν λίγο αργότερα. Ο χρόνος βοηθάει να σκεφτούμε και να πράξουμε καλύτερα. Γνωρίζουμε πολύ καλά, πως χειραγωγείτε ο ανθρώπινος νούς. Ο φανατισμός και η δημαγωγία εκ μέρους των πολιτικών και άλλων παραγόντων, οδηγούν τους ψηφοφόρους "οπαδούς" εκεί που θέλουν.
Με την πρώτη εκτίμηση, εφόσον ο λαός αποφάσισε, θα έπρεπε, όποιο κι αν ήταν το αποτελέσμα, ακόμη και αν μας οδηγούσε σε λάθος και ματωμένα μονοπάτια, οφείλαμε να το σεβαστούμε. Στην ουσία περιφρονηθήκε η ετυμηγορία του ελληνικού λαού, άρα και η δημοκρατία στην ουσία.
Είναι όμως έτσι? Είναι αρκετοί που ισχυρίζονται, πως τα δημοψηφίσματα εθνικού χαρακτήρα δίνουν μια ψευδαίσθηση συμμετοχής. Ίσως λένε να είναι χρήσιμα σε τοπικά προβλήματα, όμως ενισχύουν τον λαϊκισμό σε εθνικά θέματα, καθώς δεν προηγούνται ουσιαστικοί διάλογοι για την διαμόρφωση μια σωστής επιλογής. 

Οι επιθυμίες της κοινής γνώμης είναι δυνατόν να μην συμβαδίζουν με τα συμφέροντα μας, λόγω παραπληροφόρησης ή ψυχολογικής φόρτισης, ιδίως σε εθνικά ζητήματα.

Είμαι από τους ανθρώπους, που πιστεύουν, πως το διαδίκτυο μπορεί να δώσει λύσεις και να ενισχύει τη συμμετοχική δημοκρατία. Πιστεύω είναι ένας καλός τρόπος σήμερα, να μας σηκώσει από τους καναπέδες, να μας οδηγήσει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, να αλλάξουμε καταστάσεις, να πετύχουμε τα δίκαια μας.
Δεν γίνονται όλα από μόνα τους. Πρέπει και εμείς, οι πολίτες να γίνουμε ενεργοί και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες. 

Ας πούμε ένα παράδειγμα που αφορά την τοπική κοινωνία. Θέλετε στην πόλη σας ο δήμαρχος να αναλάβει μια πρωτοβουλία, π.χ για την απαγόρευση του τσιγάρου σε χώρους ψυχαγωγίας, εστίασης και δεν γίνεται τίποτα, ενώ το αποσαφηνίζει ο νόμος. Τι θα κάνετε? Θα βγείτε στούς δρόμους και θα αρχίσετε να φωνάζετε? Άδικος κόπος! Διαδικτυακά οργανώστε ένα δημοψήφισμα. Βλέπετε τα αποτελέσματα (θα είναι σίγουρα κατά του καπνίσματος) και αναγκάστε τον δήμαρχο να οργανώσει με τους τοπικούς φορείς μια συγκέντρωση, να ληφθούν κάποιες δεσμεύσεις. Δεν είναι και αυτή η μέθοδος, ένα δείγμα συμμετοχικής δημοκρατίας? Είναι παράλογο να ζητάμε από τους άλλους να συμπεριφέρονται σωστά και εμείς να μην κάνουμε τα αυτονόητα. Άκουσα πως ο δήμαρχος στα Τρίκαλα το κατάφερε. Δεν χρειάστηκε βέβαια δημοψήφισμα. 

Είναι ένα όπλο κατά των δημαγωγών και ανεποτελεσματικών ανθρώπων της εξουσίας. Υπάρχουν βέβαια και άλλα μέσα, αλλά χρειάζεται χρόνο και επιμονή.

φαύλος κύκλος

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Οι δωροδοκίες, υπερτιμολογήσεις, παραπλανήσεις, προμήθειες, διαπλοκές και διάφορες άλλες παράνομες πρακτικές, ήταν και είναι απο τις πιο αγαπητές μεθόδους των μεγάλων εταιρειών να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη. Παρόλο που υπάρχει ευρωπαική υπηρεσία καταπολέμησης απάτης και διαφθοράς, οι ευρωπαικοί μηχανισμοί αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο. Το κόστος διαφθοράς στην Ε.Ε ετησίως, υπολογίζεται γύρω στα 120 δις ευρώ, σύμφωνα με έρευνες.
Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και οι παράνομες χρηματοδοτήσεις πολιτικών κομμάτων, αδιαφάνεια στα οικονομικά τους και ένα σωρό άλλες μηχανογραφίες.
Ακόμη και εμείς, στην μικρή Ελλάδα μας! Μην μου πείτε δεν γνωρίζετε τα φεκελάκια, απο τις δικές μας μικρές συναλλαγές με κάποιους ΄΄γιατρούς΄΄, κάποιους ΄΄κρατικούς λειτουργούς΄΄ κ.ο.κ.;
Ένας φαύλος κύκλος που δεν κλείνει ποτέ! Γιατί άραγε;
Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, πιστεύω, βρίσκεται στην μέχρι τώρα αποτυχία των πολιτικών να πάρουν όλα εκείνα τα θεσμικά μέτρα που να εμποδίζουν τέτοιες πρακτικές.. Είναι η αδυναμία τους να χειριστούν με σοβαρότητα τα προβήματα και να δώσουν λύσεις. Το βλέπουμε όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε εθνικά θέματα.
Πάρτε το τελευταίο παράδειγμα της Novartis. Μια τρύπα στο νερό, όπως ακριβώς και το είχαμε προβλέψει. Ένα φιάσκο από την πλευρά της πολιτικής εξουσίας, αντικαθιστώντας μάλιστα και την δικαστική στην ετυμογορία. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να στοχοποιήσει ορισμένα πολιτικά πρόσωπα, ανυπαρξίας μάλιστα στοιχείων.
Κανένας δεν γνωρίζει που θα οδηγηθεί η υπόθεση. Οι αληθινοί υπεύθυνοι- καταχραστές- μιζαδόροι, μακάρι να πληρώσουν!
Οι παράνομες πρακτικές της εταιρείας δεν είναι σημερινές και αρκετές φορές καταδικάσθηκε παγκοσμίως και πλήρωσε χρηματικά πρόστιμα. Ξαφνικά κατάλαβαν κάποιοι πως είναι σκάνδαλο μεγάλου μεγέθους;
Τα εύκολα τα κάνουμε δύσκολα και δημιουργούμε εντυπώσεις που δεν χρίζουν σοβαρού σχολιασμού. Τελικά, όλες τις παθογένειες τις έχουμε αναγάγει σε καθημερινό τρόπο ζωής.
Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές ή λανθασμένες πολιτικές επιλογές που έχουν φέρει τον Ελληνισμό σε αδιέξοδο.. Όλα για το θεαθήναι!
Μερίδιο ευθύνης φέρνει και η ελίτ της χώρας που αδιαφορεί σε γενικές γραμμές για την κατάσταση, που έχει εδώ και χρόνια διαμορφωθεί, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. 

Σε όλα αυτά, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και την καθυστέρηση απονομής δικαισύνης.
Φοβάμαι πως το μέλλον μας επιφυλάσσει δυσκολίες και κινδύνους. Πολλά θα εξαρτηθούν και από τη δική μας στάση. Η δύναμη βρίσκεται στα χέρια των πολιτών και όχι σε κάποιους γελωτοποιούς.

Ένας φαύλος κύκλος, που όσο και αν ψάξεις, δεν μπορείς να βρείς την αρχή να ξεκινήσεις..

Ανάπτυξη

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Πρωινές σκέψεις, μελλοντικές ανησυχίες..
Αλήθεια, θα θέλατε μια Ελλάδα κάπως έτσι?

Ανάπτυξη ή υποβάθμιση?
Έχουν περάσει οι εποχές, όπως ήταν στην εποχή του Ικάρου, που δοκίμαζαν να πετάξουν με τη βοήθεια φτερών. Σήμερα χρησιμοποιούμε άλλα μέσα για να δραπετεύσουμε απο τις φυλακές μας και να ζεσταθούμε. Η λύση είναι οι υδρογονάνθρακες και όχι τα πούπουλα και τα κεριά, έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται οι μεγάλες εταιρείες και εμείς τα καταπίνουνε αμάσητα τα λόγια τα μεγάλα.
Η σταδιακή μετατροπή της μεσογείου σε παραγωγό υδαγονανθράκων θα μετατρέψει τη χώρα μας σε πυλώνα ανάπτυξης, όπως ακούμε από επίσημα χείλη εδώ και χρόνια. Είναι όμως έτσι?
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις ήδη επισημαίνουν τον κίνδυνο απο τις εξορύξεις καθώς οι εξορύξεις θα γίνουν σε μεγάλα βάθη με άγνωστες ακόμη συνέπειες για το περιβάλλον. Τα οικονομικά επιχειρήματα που προβάλλονται, πως θα γίνουμε ένα κράτος με τεράστια οφέλη και πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή είναι τελικά φούμαρα.
Τρισεκατομμύρια σκοπεύουν να ξοδέψουν οι μεγάλες εταιρείες, καθώς οι ανάγκες κάλυψης των αναγκών είναι μεγάλες. Ήδη η Exxon Mobil και η Qatar petroleum ξεκινούν γεωτρήσεις στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ., ενω απο το 2019 ξεκινούν στο Ιόνιο,στις περιοχές του Πατραϊκού κόλπου και στο Κατάκολο.
Αναζητώντας στο διαδίκτυο πληροφορίες για την οικονομική ευρωστία των χωρών, εκτός απο τις ΗΠΑ και Καναδά, δεν βρήκα κάτι αξιόλογο που να φέρνει τρομακτικά κέρδη ή να βελτιώνει την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.
Πόλεμοι, ανταγωνισμοί, έλλειψη δημοκρατίας, ανεργία, ανισότητες, φτώχεια, προσφυγιά και κέρδη.. πολλά κέρδη για τις εταιρείες.
Αδιάφορες για την περιβαλλοντική ζημιά, βιοποικιλότητα περιοχών, εξαφάνιση ειδών κλπ.
Αντί να επενδύσουν περισσότερο σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, συνεχίζεται η τρέλα εξόρυξης και κατανάλωσης πόρων, χωρίς να υπολογίζουν το οικολογικό κόστος.
Ο μέχρι τώρα παραγωγικός ιστός της χώρας στηριζόταν σε διαφορετικο μοντέλο..Μην παρασυρόμαστε απο τρανές υποσχέσεις.. Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι..

Το ΄΄Εγώ΄΄ μας

φωτογραφία διαδικτύου

Του Α. Πουτουλούδη

Η ζωή συνεχίζεται, αλλά πως? Δυστυχώς, με πολλά αποκαΐδια που αφήνει πίσω της.
Σε μια δύσκολη και τραγική στιγμή που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας, είναι δύσκολο να εκφράσεις τα συναισθήματα σου, μέσω ενός χώρου που είναι το διαδίκτυο. Την πραγματική μάχη την δίνουν οι άνθρωποι στο μέτωπο. Εμείς συμπάσχουμε, λυπόμαστε, αγανακτούμε, μα στο τέλος, πάντα λέμε, ευτυχώς Θεέ μου! Ευτυχώς, που δεν βρεθήκαμε εκείνη την κακιά στιγμή εκεί! Πόσο τυχεροί είμαστε που δεν βρεθήκαμε στη θέση τους! ..Άντε, θα ανεβάσουμε και καμιά εικόνα της Παναγιάς. Παναγιά σώσε την Ελλάδα μας και άλλα διάφορα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να περιμένουμε πάντα ένα Θεϊκό χέρι να μας σώσει. Εμείς, δεν είμαστε άξιοι να κάνουμε όσα είναι δυνατόν ανθρώπινα και να μην εκλιπαρούμε συνέχεια για Θεϊκή βοήθεια?
Εφόσον καταλαγιάσουν όλα αυτά, συνεχίζουμε και πάλι..Οι περισσότεροι, θα καθήσουμε πάλι μπροστά σε ένα άψυχο ρημαδοκούτι που συντονίζει τις ζωές μας, βυθισμένοι σε έναν εικονικό κόσμο, σκηνοθετημένο με πολύ μαεστρία, νομίζοντας πως είναι πραγματικός. Θα ακούσουμε τα κουτσομπολιά της ημέρας, θα θαυμάσουμε τις τηλεπερσόνες και τα μοντέλα, τις αναλύτριες των άστρων, τα ωραία κορίτσια της πασαρέλας και θα συνεχίσουμε να ακούμε τις χαζομάρες και τις φτηνές δικαιολογίες των πολιτικών για προσπάθεια, ανάπτυξη, οράματα κοκ...
Με λίγα λόγια, έχουν κάνει τη ζωή μας Lifestyle και showbiz
Αλίμονο αν τα αποδεχτούμε όλα αυτά. Η ζωή δεν είναι προκαθορισμένη. Εμείς την καθορίζουμε. Δεν εννοώ φυσικά μια απώλεια ζωής από έναν φυσικό θάνατο, αλλά για όλα όσα μας αναλογούν να κάνουμε και δεν πράττουμε.
Ακόμη και μια ψήφος στην κάλπη, μπορεί να καθορίσει τη ζωή μας.
Αλίμονο, αν αποδεχτούμε πως κάθε κριτική φωνή είναι οπισθοδρομική και συντηρητική.
Αλίμονο, αν αποδεχτούμε πως όλα όσα επιχειρούνται γύρω μας αποσκοπούν, τάχα μου, στην κοινωνική πρόοδο και σε έναν καλύτερο κόσμο, όπως μας τον ορίζουν οι ίδιοι.
Αλίμονο, αν αποδεχτούμε πως το εγώ τους υπερέχει έναντι των άλλων.
Η κριτική σκέψη βοηθάει να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να αναζητήσουμε, να αναλύσουμε, να βασιστούμε στην λογική και όχι μόνο στο συναίσθημα. Να πάψουμε επιτέλους να είμαστε εγωιστές, υπεροπτικοί και αλαζονικοί!

Ένα ξεχωριστό DNA!

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, σε τι κόσμο θελουμε να ζήσουμε;

Θέλουμε να είμαστε μέτοχοι σε μια κοινωνία χωρίς διαχωρισμούς, μια κοινωνία ανοιχτή ή σε μια κοινωνία που δεν αποδέχεται προσμίξεις, μια κοινωνία με κοινωνικούς αποκλεισμούς, έναν κόσμο που ο καθένας κλείνεται στον καβούκι του για να μην ΄΄μολυνθεί ΄΄ απο μεταγγίσεις αίματος άλλων συνανθρώπων του;
Τελικά τι είναι αυτό που πρέπει να χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις; Είναι η καθαρότητα ή ο σεβασμός; Είναι η φυλετική ανωτερότητα που μας αρέσει κάθε τόσο να επιδεικνύουμε έναντι άλλων ή πρέπει να επιζητούμε μια κοινωνία ισότιμη και δημοκρατική χωρίς συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας; 

Γιατί τα γράφω? Με έχουν κουράσει τα εθνικιστικά ιδεολογήματα περί ανωτερότητας και καθαρότητας της φυλής, περί ανωτερότητας της γλώσσας, θρησκείας και πολιτισμού, έναντι των άλλων ΄΄βαρβαρόφωνων κλπ. Για μένα ανωτερότητα σημαίνει ΄΄ανθρώπων πράξεις΄΄. Ευαισθησία και σεβασμός. Για εμάς τους νεότερους Έλληνες σημαίνει, όλο το κληροδότημα που μας άφησαν οι Αρχαίοι μας πρόγονοι να το αξιοποιήσουμε και να το πάμε παραπέρα. Τότε ναι! Θα νιωθω περήφανος!
Τώρα για την καθαρότητα της ελληνικής φυλής και το καθαρό μας DNA, αντιγράφω μια δήλωση του Κ. Τριανταφυλλίδη, γενετιστή, που δημοσιεύτηκε στο News 247. Η γενετική δεν αποδέχεται την ύπαρξη ανθρώπινων φυλών. Οι γενετιστές δεν θέλουν τις φυλές, οι κοινωνιολόγοι τις θέλουν. Όποιος θέλει κράτος καθαρό και καθαρές φυλές, πρέπει να ψάξει στα εργαστήρια και στα ποντίκια που έχουμε εκεί. Δεν υπάρχει όρος καθαρότητα φυλής. Οι γενετικές αναλύσεις παίζουν έναν ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο στην πρόβλεψη και στην προστασία της υγείας του ανθρώπου. Η μελέτη μας υπογραμμίζει το γεγονός, ότι η ανάλυση του DNA μπορεί να μας βοηθήσει για να έχουμε ένα πιο υγιές μέλλον. Η σύγχρονη γενετική είναι αυτή που έθεσε τέλος στους διαχωρισμούς σε ανθρώπινες "φυλές" με την απτή απόδειξη ότι 85% περίπου της γενετικής ποικιλότητας απαντάται μεταξύ τυχαίων ατόμων του ίδιου πληθυσμού, έναντι του 7% μεταξύ διαφορετικών ανθρώπινων "φυλών".
Έχετε δεί φαντάζομαι το βίντεο όπου διάφοροι εθελοντές έδωσαν δείγματα για να μάθουν από που προέρχονται. Τα αποτελέσματα ήταν τελείως διαφορετικά για όσα πίστευαν για την καθαρότητα τους.
Αυτά απο εμένα!...

 Σχολιάζει ο Ι. Αρβανιτάκης

Πόσες φορές, γραπτώς και προφορικώς, έχω συγκρίνει τον εγκέφαλό μας μ’ έναν βιολογικό σκληρό δίσκο, που γεννιέται μ’ ένα δεδομένο λογισμικό και ορισμένες βασικές εφαρμογές. Απ’ εκεί και πέρα λειτουργούμε επί τη βάσει των προγραμμάτων και εφαρμογών που άλλοι εγκατέστησαν στο σύστημά μας. Συνεπώς όλες οι συμπεριφορές μας, λίγο πολύ, εξαρτώνται από το είδος του προγράμματος με το οποίο έχουμε τροφοδοτηθεί.
Όταν γεννηθούμε δεν έχουμε ταυτότητα ούτε εθνικότητα! Δεν έχουμε ιδέα, αν είμαστε λευκοί, μαύροι, καφέ, κίτρινοι, ιθαγενείς ή ακόμη και άνθρωποι! Δεν γνωρίζουμε αν είμαστε αγόρια ή κορίτσια, δεν ξέρουμε ούτε ποια θα είναι η γλώσσα που θα μιλήσουμε μήτε και τη θρησκεία μας! Από την νηπιακή ηλικία υφιστάμεθα μια διαρκή πλύση εγκεφάλου σ’ όλα τα επίπεδα. Οι πληροφορίες που μας παρέχουν, ιδίως στις μικρές και νεαρές ηλικίες, είναι καταλυτικές και συμβάλλουν τα μέγιστα στη σφυρηλάτηση/διαμόρφωση του μελλοντικού μας χαρακτήρα.
Έτσι λειτουργούν κατ’ επέκταση και οι κοινωνίες μας! Ευτυχώς που κατά καιρούς βάζει το χεράκι της η επιγενετική και διορθώνει κάποιες καταστάσεις.
Άλλο ένα μεγάλο θέμα το DNA, θα ήταν όμως αφέλεια σήμερα, αν πιστεύουμε πως υπάρχουν γενετικά αμιγείς πληθυσμοί. Ίσως στον Αμαζόνιο, όπου κάποιες φυλές καταφέρνουν ακόμη να ξεφεύγουν από τον επικαλούμενο πολιτισμό.
Όσο για τον κόσμο που θέλουμε να ζήσουμε…του αλληλοσεβασμού, της αλληλεγγύης, αλληλοκατανόησης κτλ., όπως τα λέμε μεταξύ μας αρκετές φορές, δεν αρκεί μόνο ο Λάκης, ο Γιάννης ή ο Κώστας να το επιθυμούν! Όλοι οι άνθρωποι, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ, πρέπει να εκπέμπουν και λαμβάνουν στο ίδιο μήκος κύματος! Πολλά πρέπει να γίνουν! Αν το πείραμα στεφθεί με επιτυχία, θα το διαπιστώσουν οι επόμενες γενεές.

ΣΑΝ ΔΥΟ ΠΗΓΑΔΙΑ ΜΕ ΝΕΡΟ

“Να σου πω μια ιστορία; Είναι του Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay). 
Την διάβασα σήμερα στην παραλία. Λέει για δυο πηγάδια. 

Της Χριστίνας Ντεχόλα  

Υπήρχε μια πόλη μόνο με ζωντανά πηγάδια, ανθρώπους δεν είχε! Όσο τα άλλα πηγάδια γέμιζαν τους εαυτούς τους με λογής λογής αντικείμενα, ξέρεις, χρυσά φλουριά και ακριβά αμάξια, τάμπλετ, πίνακες ζωγραφικής, βιβλία και πανάκριβα κοσμήματα, τα δυο πηγάδια σκάβανε σε βάθος. Σκάψαν τόσο που βρήκαν νερό. Τώρα δε χρειαζόταν να φωνάζουν για να ακούσει το ένα πηγάδι το άλλο. Πλέον στέλναν σήματα μέσα από το νερό και επικοινωνούσαν μεταξύ τους δίχως να ακούν τα άλλα πηγάδια...”

“Ωραίος ο Μπουκάι” είπες. Στα χείλη σου το χαμόγελο δε σβήνει άραγε ποτέ; Αναρωτιόμουν. 

Τα κύματα σέρναν τον θαλασσινό απόηχο άλλης μιας πολύβουης μέρας στο νησί. Σε ρώτησα χίλια πράματα προτού φανεί ο ήλιος πίσω από το κάστρο. Όμως δεν χρειαζόταν να ρωτήσω στην πραγματικότητα τίποτα. Ήξερα ήδη τι θα πεις.

Μια ψύχρα του πρωινού ήρθε και ρίγησε την πλάτη μου, μα δεν σου είπα τίποτα. Μου έδωσες μια μαύρη ζακέτα, που καθόλου δε ταίριαζε με το εξώπλατο φόρεμα που φορούσα. Πρέπει να έδειχνα γελοία, μα δεν σε είδα να νοιάζεσαι για δαύτο. Με έσφιξες στην αγκαλιά σου λίγο ακόμα.

Στην Παυλίνα και στους φίλους της Αθήνας

Στην Ελλάδα της κρίσης, οι καιροί είναι δύσκολοι.

Αγανακτώ για το άδικο.

Προβληματίζομαι για το μέλλον.
Θυμώνω για την ανικανότητα των πολιτικών.
Εξοργίζομαι για κατάσταση που επικρατεί στον τόπο μου.
Με πιάνουν συχνά τα μπουρίνια μου.
Αναρωτιέμαι, γιατί δεν πάει μπροστά αυτός ο τόπος;
Και εκεί, που νιώθεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, αντικρίζεις δυο μάτια φωτεινά, ένα γλυκό χαμόγελο...αυτό της Παυλίνας, που τυγχάνει να δουλεύει στο ξενοδοχείο που διαμένεις για ολιγοήμερες διακοπές.

Με μια σπάνια απλότητα και ζεστή φωνή σε μαγνητίζει...
Και τότε κατανοώ..
Ακατάλληλοι άνθρωποι σε θέσεις καίριες, ορίζουν τις τύχες μας...
Η Παυλίνα θα λείπει!...Μάλλον, δεν θα μπορέσει ποτέ να αποδείξει την αξία της!
Η Παυλίνα έχει σπουδάσει ιστορικός τέχνης και αγωνίζεται με δύναμη και πάθος να ανταποκριθεί στις δυσκολίες της ζωής..
Αφήνω την Αθήνα για να ανηφορήσω προς Βορρά, με περίεργα συναισθήματα.
Αφήνω κάποιους αγαπημένους φίλους (Κώστα, Όλια, Χρυσούλα, Ελένη, Γιώργο) που μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες με εμένα και αναχωρώ..

Όλια, Κώστας, Μαρίνα, Λάκης, Ελένη

Μέσα τους έχουν ακόμη την σπίθα της νιότης.
Να 'ναι καλά οι φίλοι μου!
Και ναί!..Πιστεύω πως υπάρχει μια μικρή ελπίδα!

Με την Σούλα στο Μοναστηράκι

Ελληνοτουρκικά

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης            

Ας γράψουμε και λίγα λόγια για τα Ελληνοτουρκικά...γιατί μετά και τον αποκλεισμό απο την Μπεσίκτας, δεν μας μένουν και πολλά περιθώρια ειρηνικής συνύπαρξης....
Πέρα από το χιούμορ, η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή δεν λέει να εξομαλυνθεί.
Κατ΄ αρχάς να πω, το ερέθισμα το πήρα από ένα E- Mail που πήρα, με τις σχετικές ανησυχίες ενός αγαπητού φίλου, για τυχόν παγκόσμια σύρραξη, για όσα διαδραματίζονται τριγύρω μας, αλλά και από το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου, ΄΄Ματωμένα χώματα΄΄, που συχνά το ξεφυλλίζω και διαβάζω για τον ξεριζωμό των Ελλήνων απο τις προγονικές τους εστίες. Ματωμένη ιστορία, που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε, όσα χρόνια και αν περάσουν!  Όχι για να ξαναζήσουμε τη φρίκη του πολέμου, αλλά για να διδασκόμαστε απο τα λάθη του παρελθόντος...Και όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας: Να μην ξεχνούν οι παλιοί, να βγάλουν σωστή κρίση οι νέοι.

Αγαθαγγελισμός

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης  

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, στους ανθρώπους πάει...
Αλλά αν αργήσει λίγο... πάει το βουνό σε αυτούς...
Το βουνό δεν συμβολίζει το γεωλογικό ύψωμα, 
αλλά τις παραδοσιακές μορφές εξουσίας, 
που ποτέ δεν έπαψαν να τροφοδοτούν με μίσος, 
τους εκάστοτε παλαβούς..
Εθνικισμός, θρησκευτικός φανατισμός, 
μιλιταρισμός, φασισμός, ρατσισμός, 
συνεχίζουν να εμπνέουν τους διαταραγμένους 
και διεστραμμένους ψυχοπαθείς της έρμης τούτης γής..
Και σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά ...
κάθε τόσο μας ρίχνουν και καμιά αποκάλυψη ή προφητεία, 
να στανιάρουμε απο τις πίκρες....
ο Αγαθαγγελισμός καλά κρατεί!

Περισσότερα περί Αγαθαγγελισμού
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

Μαθητικές παρελάσεις

                  Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης     

Αποδίδουμε τιμή στους αγωνιστές της ελευθερίας ή προσπαθούμε με τις παρελάσεις να ενισχύσουμε το πατριωτικό αίσθημα της νεολαίας μας;    

Το φασιστικό μοντέλο της τότε Γερμανίας του Χίτλερ και της Ιταλίας του Μουσολίνι, ήταν κάτι που θαύμαζε ο δικτάτορας Μεταξάς και καθιέρωσε μαζί τις στρατιωτικές και μαθητικές παρελάσεις, το 1936.

Για την ιστορία, μαθητικές παρελάσεις πραγματοποιούνταν από τα τέλη του 19ου αιώνα για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου.
Πρέπει όμως κάποτε να αποφασίσουμε, τι θέλουμε απο την νεολαία μας; Θέλουμε πειθαρχημένα άτομα με στρατιωτική συνείδηση ή άτομα να σκέπτονται, να αισθάνονται και να ενεργούν με εθνική συνείδηση; Ο ρόλος του σχολείου είναι να διατηρήσει την ιστορική μνήμη και να ενισχύσει τις ανθρωπιστικές αξίες και νομίζω κάποτε, πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στο θέαμα. Η συνέχιση των μαθητικών παρελάσεων δεν συνάδει παιδαγωγικά με τις αρχές ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.

Ποιός ορίζει, τι είναι καλό και τι κακό;

                    Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης              

Ποιός ορίζει, τι είναι καλό και τί κακό; Ποιός ορίζει, τι είναι ηθικό και τι ανήθικο;
Μπορείτε να βλασφημείτε ελεύθερα....
Το υπουργείο Δικαιοσύνης, γνωστοποιεί, πως αποποινικοποιεί με νόμο τη βλασφημία, προστατεύοντας έτσι το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης.
Επιτέλους και κάτι σωστό! ......είχα τόσα απωθημένα μέσα μου.
Πέρα από τη χιουμοριστική διάσταση, το θέμα είναι αρκετό σοβαρό και θεωρώ ότι κινείται και νομικά προς τη σωστή κατεύθυνση.
Ας δούμε πρώτα, τι σημαίνει ο όρος βλασφημία
Βλασφημια, λόγος υβριστικός προς τα θεία, δηλαδή ασέβεια και σύμφωνα με τον νόμο επισύρεται ποινή φυλάκισης ως και 2 χρόνια.
Απο ποιον όμως, ορίζεται η βλασφημία και γιατί πρέπει να υπάρχει μόνο κάτω απο το πρίσμα μιας θρησκευτική ερμηνείας και όχι κάποια άλλης ερμηνείας;

Πρίν είναι αργά

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης   
    
Δαμόκλειος Σπάθη είναι το σπαθί που βρίσκεται πάνω απο τα κεφάλια μας, κρεμασμένο απο μια αλογότριχα. Αν και η φράση αναφέρεται στον κίνδυνο που απειλεί τον άνθρωπο, όταν αυτός θέτει ως προτεραιότητα της ζωής του την προσωπική ευημερία, τη ματαιοδοξία και τον υλισμό,
εντούτοις, η σπάθα κρέμεται ακόμα, παρά τα όσα δώσαμε ,παρά τα όσα υποφέραμε, παρότι δεν μας έμεινε τίποτα..
Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για την κρίση, που μαστίζει την Ελλάδα, που πολλές φορές, το να επαναλαμβάνεις τα ίδια και τα ίδια καταντάει κουραστικό.