Γνώση και Σκέψη

Του Ιωάννη Γιαννικόπουλου

**Μετά το 1980 έπαψε να διδάσκεται το μάθημα της ΛΟΓΙΚΗΣ στη Β/θμια Εκπ/ση... Δε γνωρίζω το λόγο... Ίσως επειδή θεωρήθηκε δύσκολο για τους διδασκόμενους, ίσως επειδή ήταν ανεπιθύμητο στους διδάσκοντες, ίσως επειδή κρίθηκε ότι ζητούμενο για τους νέους ήταν πιο πολύ η γνώση παρά η σκέψη, το δε πάντων χείριστον, ίσως επειδή επιδίωξη ήταν, ωσάν ποσά αντιστρόφως ανάλογα, να πληθαίνουν οι γνώσεις και να περιορίζεται η σκέψη...
**Βεβαίως, η γνώση ήταν και είναι πάντα ζητούμενο για τους ανθρώπους και ειδικά για τους νέους... Όμως, σήμερα είναι τόσο πολλές οι διαθέσιμες γνώσεις και τόσο πολλά τα μέσα απόκτησής της, ώστε οι άνθρωποι και ειδικά οι νέοι δεν έχουν πρόβλημα να βρίσκουν και να αποκτούν γνώσεις... να το πω απλά, δε μας λείπουν οι γνώσεις...
**Άλλωστε, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως άτομα και οι κίνδυνοι που μας απειλούν ως ανθρωπότητα δεν οφείλονται τόσο σε έλλειψη γνώσεων όσο σε κακή χρήση των γνώσεων... Αν, για παράδειγμα, υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή ο άνθρωπος καταστρέψει τη δυνατότητα ζωής στη Γη, αυτό δε θα οφείλεται στην έλλειψη αλλά στην κακή χρήση της γνώσης, δηλαδή στην έλλειψη σκέψης... Ήτοι, υπερεκτιμήσαμε τη συσσωρευμένη γνώση και παραμελήσαμε την ορθοφρονούσα σκέψη... Επομένως, από τα προβλήματα και τους κινδύνους δε θα απαλλαγούμε με τις περισσότερες γνώσεις, αλλά με τη σωστή χρήση των γνώσεων, δηλαδή με τη σκέψη...
**Το ερώτημα που προκύπτει είναι τόσο απλό, μα τόσο θεμελιώδες: Άραγε, σήμερα μάς λείπουν "οι άνθρωποι που ξέρουν" ή "οι άνθρωποι που σκέφτονται"; Το δε εξ αυτού επόμενο ερώτημα είναι εύλογο: Άραγε, σήμερα η Β/θμια Εκπ/ση προετοιμάζει κυρίως "ανθρώπους που να ξέρουν" ή "ανθρώπους που να σκέφτονται";
**Οι απαντήσεις, αγαπητέ μου αναγνώστη, εναπόκεινται στη γνώση και στη σκέψη σου... Εγώ, θα αρκεστώ να πω: είναι κρίμα που το μάθημα της ΛΟΓΙΚΗΣ δε διδάσκεται στη Β/θμια Εκπ/ση...

ω τέκνα .. .Γιαννικοπουλογραμματικόπληκτα

                            ... του Ιωάννη Γιαννικόπουλου

...ω τέκνα Γιαννικοπουλογραμματικόπληκτα,
εκτός από το μέλι, που μας γλυκαίνει και μας θρέφει, υπάρχουν και
τα ¨μέλει¨ και ¨μέλλει¨, που μας μπερδεύουν και μας ταλανίζουν...

A. μέλει :
με ενδιαφέρει, νοιάζομαι, φροντίζω, προσέχω κάτι...
=>{μελέτη, επιμελής, επιμέλεια, μέλημα(=φροντίδα, μέριμνα, καθήκον...), αμελής, ανέμελος, ανεμελιά, ανέμελα, αμεταμέλητος, μεταμέλεια, αμέλημα (=αδιαφορία, απροσεξία, παράλειψη...), αμελητέος (=ανάξιος λόγου, χωρίς σημασία... ασήμαντος (¨αμελητέα ποσότητα¨), αμέλητος (=παραμελημένος, αφρόντιστος, ανάξιος φροντίδας...) }

=> δε με μέλει=δε μ’ ενδιαφέρει, δε με νοιάζει, μου είναι αδιάφορο...
=> να μη σε μέλει= να μη σε νοιάζει, είναι δικό μου θέμα, δε θέλω να ασχολείσαι......
=> και η θεατρική ¨η κυρία δε με μέλει¨...

Είναι ώρες - ώρες ...που λες..

.... του Ιωάννη Γιαννικόπουλου  

                         

                   
Τάδε έφη...Ιωάννης                                       

ώρες - ώρες
η λίγη και πια γερασμένη μου
" κοινωνικοπολιτική γραμματική "
με οδηγεί στο να αναρωτιέμαι μήπως
το "πολιτικός" είναι συνώνυμο του "μπιστικός"
το δε "πολίτης" είναι συνώνυμο του "πρόβατο",
όσο κι αν ο μεν προσπαθεί να το αποκρύψει,
όσο κι αν ο δε αδυνατεί να το αντιληφθεί...

η αγάπη

μιας και εορταστικά (=συγκυριακά), όλοι αγαπάμε την αγάπη...
. . .
η αγάπη που ζητά να οικειοποιείται ό,τι αγαπά...

.... του Ιωάννη Γιαννικόπουλου  

≠
η αγάπη που θέλει να δίνεται σε ό,τι αγαπά...
. . .
η αγάπη
-που δεν είναι παρά η επιθυμία - επιδίωξη του "κατέχειν"...
-που αξίωμά της είναι το "κατέχω, άρα υπάρχω" (υπάρχειν=κατέχειν)...
-που ακόρεστα θηρεύοντας το "κατέχειν" διαστρεβλώνει το "υπάρχειν"...

ω Ίκαρε

.... του Ιωάννη Γιαννικόπουλου  

ω Ίκαρε, 

παράκουσες ορμήνιες κι αψήφησες κινδύνους,

παιχνίδι τη ζωή θαρρώντας,
και πέταξες με διάπλατα φτερά,
τον παντεπόπτη αγγίζοντας ήλιο, 

σ’ άδολων ονείρων την αποκοτιά,
στ’ ουρανού τ’ ανέσπερο σφρίγος...
και λιώσανε τις νιότης οι φτερούγες σου
κι έπεσες, ω Ίκαρε, έπεσες, μ’ από πολύ ψηλά
κι εχάθης, ω Ίκαρε, εχάθης, μα σε πέλαγος καθάριο,
δεν έζησες, ω Ίκαρε, δεν έζησες, σε τέλματα όζοντα,
σε μίζερες ματαιότητες και σε βούρκους υπανθρωπιάς..

ε, λοιπόν....τάδε έφη Ιωάννης

ε, λοιπόν,
είμεθα πράγματι απόγονοι        
του πρωτοπόρου φιλοσόφου Αναξιμένη του Μιλήσιου,
που πίστευε ότι η πρώτη ύλη του σύμπαντος είναι ο ΑΕΡΑΣ...
και μάλιστα, είμεθα πανάξιοι απόγονοι, καθότι στην αρχική του
προγόνου μας πρώτη ύλη ΑΕΡΑΣ προσθέσαμε το ΚΟΠΑΝΙΣΤΟΣ

                                                    του Ιωάννη Γιαννικόπουλου

Τάδε έφη... Ιωάννης

Απο τον Ιωάννη Γιαννικόπουλο

 είναι φορές που αποδεικνύεται ότι

το να κλάψει κανείς μαζί με συνάνθρωπό του που κλαίει είναι πιο εύκολο
από το να χαρεί μαζί με συνάνθρωπό του που χαίρεται…

το πρώτο μπορεί να είναι ενστικτώδες, επιδερμικό, υποκριτικό,ανώδυνο, εκτονωτικό…
το δεύτερο προϋποθέτει ψυχοσυναισθηματική πληρότητα, πλούτο ωραίων αισθημάτων, συνειδητή απόσειση μικροψυχίας, ζηλοφθονίας, εγωισμού