Κάτω από το τραπέζι

Κάτω από το τραπέζι, η αγαπημένη, ίσως να είναι και η πιο διαδεδομένη-συνηθισμένη φράση των Ελλήνων.

-Αγαπητή μου Κυρία δεν είμαι συνηθισμένος να κάνω μπίζνες κάτω από το τραπέζι. Κάτω από το τραπέζι σουλατσάρουν οι γάτες, άντε και κανένας ποντικός, όχι εμείς..

- Εδώ έτσι γίνονται οι δουλειές Απόστολε, αυτή είναι η νοοτροπία μας.
-Να αλλά παρουσία δημοσίων λειτουργών, μα πως?
-Μην σας απασχολεί καθόλου!

Από που να ξεκινήσω? Έφηβος ήμουν, όταν οι γονείς επέστρεψαν από την Γερμανία στην Ελλάδα, μεταφέροντας λίγα από τα υπάρχοντα τους με φορτηγό στο χωριό. Παρόντες και οι τελωνιακοί στην καταγραφή. Προϋπόθεση, πριν ξεκινήσει η κοπιαστική τους δουλειά, να καραδαμώσουν καλά, μην ζαλιστούν από την πείνα και πέσουν σε κανένα γιοφύρι και στο τέλος, πεσκέσι κάτω από το τραπέζι..
Έτσι γίνονταν οι δουλειές στην Ελλάδα..
Τα χρόνια περάσαν, η ευρωπαϊκή μας ολοκλήρωση υπήρξε σπουδαίο γεγονός . Επιτέλους, όπως ακούγαμε, κατάφερε η Ελλάδα να εδραιώσει το δημοκρατικό πολιτικό της σύστημα και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Χαρήκαμε! Τέρμα πια οι λαμογιές, τα φαγοπότια κάτω από το τραπέζι. Το φαγητό δικό μας, μόνο για εμάς. Οι άξιοι θα μας εκροσωπούσαν! Τέρμα τα βολέματα, οι παθογένειες, οι υπερκοστολογήσεις, οι κακοτεχνίες!
Ξενιτευτήκαμε και οι ίδιοι σε άλλους τόπους. Σε κάθε επιστροφή έβλεπα δείγματα προόδου. Καινούργιες κατοικίες κοσμούσαν τα καλοκαιρινά θέρετρα του τόπου μας. Που οφειλόταν όλη αυτή η ανάπτυξη? Όταν ρωτούσα, μα πως βρε παιδιά τα καταφέρατε, οι απαντήσεις κάποιων βολεμένων ήταν αόριστες..
- Εμείς με χίλια ζόρια πήραμε ένα δάνειο για ένα διαμέρισμα, εσείς?.
- Είμαστε Ευρώπη φίλε μου!
Περάσαν κι άλλα χρόνια, μέχρι που ήρθε η οικονομική κρίση και σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα της. Τα αίτια πολλά.
Που θα πάει είπαμε, θα μάθουμε όλοι μας, να λειτουργούμε με κανόνες, με ήθος.
Τέρμα τα ρουσφέτια, τα αλισβερίσια!
Πόσα χρόνια αλήθεια είπαμε γιορτάζουμε από την απελευθέρωση μας?

Αχ Ευρώπη!

Σχολιάζει Ο Απόστολος Πουτουλούδης

Ξεκινώ με κάποιες σκέψεις του αγαπητού μου φίλου Andreas Stache, οι οποίες και αποδίδονται σε ελεύθερη μετάφραση. Το κείμενο στην γερμανική γλώσσα βρίσκεται στο τέλος του δικού μου κειμένου..

Καλημέρα ήλιε! του Andreas Stache

Όσο περισσότερο σκοτεινιάζει, τόσο περισσότερο μιλούν όλοι γι’ αλληλεγγύη κι ονειρεύονται το φως. 

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι είμαστε ίδιοι, πως κάτω από το ίδιο φως αντιλαμβανόμαστε τα ίδια. 

Και τι συμβαίνει όταν βγαίνει ο ήλιος και επαναφωτίζεται η ζωή μας; 

Τότε ο άνθρωπος προβάλλει πρώτα τα προσωπικά του συμφέροντα, με απώτερο σκοπό περισσότερο πλούτο και μεγαλύτερη ισχύ έναντι των άλλων. Ομάδες με το ίδιο φρόνημα, τα ίδια πιστεύω, διαχωρίζονται μεταξύ τους, αναζητούν δύναμη, εκτελεστική εξουσία. Ο μικρός άνθρωπος, ανάλογα με την αντίληψή του και την επήρεια από τις εκάστοτε ομάδες, εντάσσει τον εαυτό του σ’ αυτές ελπίζοντας πως θα είναι ασφαλής. 

Αυτό που έμεινε πίσω όμως είναι η αλληλεγγύη. Ο άνθρωπος δεν είναι ακόμη φτιαγμένος για την κατανόηση της αλληλεγγύης. Ίσως δεν βρίσκεται καν στον δρόμο του, και έτσι να απέχει πολύ από όσα ο ίδιος φαντάζεται. Αν και γνωρίζει πως πρέπει να συμπεριφέρεται, δεν το κάνει. Μένει κακόβουλος, βλάκας και εγωιστής. Φαντάζεται έναν καλύτερο κόσμο και πόσο ωραιότερα θα ήταν!...μα σίγουρα θα ήταν ωραιότερα, αν ήταν άνθρωπος – όμως ο δρόμος για τον παράδεισο είναι στρωμένος μ’ αγκάθια (και π.χ. για τους Χριστιανούς, από τον Αρχάγγελο με το σπαθί).

'Εχουμε μεταφερθεί στο έτος 2060 ...  Οι χώρες εντός της Ευρωπαικής Ένωσης προστατεύουν τα εξωτερικά τους σύνορα και δεν έχουν μόνο θέση παρατηρητή. Οι μέχρι τώρα συμφωνίες για την ασφάλεια, πρόληψη, ανάπτυξη, οικονομική και κοινωνική αλληλεγγύη έχουν ενισχυθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Υπάρχει μια κεντρική διοίκηση που εκλέγεται από όλες τις χώρες, ένα κοινό πολιτικό- οικονομικό σύστημα που σέβεται και προασπίζεται κοινές ανθρώπινες αξίες. Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης υπάρχουν κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται από τις περιφερειακές κυβερνήσεις, που με τη σειρά τους ελέγχονται από επιτροπές πολιτών και τους θεσμούς με πλήρη διαφάνεια. Ως εθνική συνείδηση επικαλούμαστε την ΄΄κοινή ευρωπαική΄΄, ανεξάρτητα από την βιολογική μας καταγωγή και ως πατρίδα δηλώνουμε όποια χώρα θέλουμε. Η Τουρκία, αλλά και κάθε Τουρκία που αδιαφορεί για τις ανθρώπινες αξίες δεν επηρεάζει καμιά ευρωπαική πολιτική. Ο κόσμος μας έμαθε να κινείται και χωρίς αυτούς. Δεν συζητάμε πλέον για ευρωομόλογα ή για μνημόνια. Το μοντέλο οικονομικής διοίκησης μοιάζει κάπως με το σημερινό γερμανικό. Ανεξάρτητα από το αν ένα ομόσπονδο κρατίδιο το πόσο πλούσιο είναι, πληρώνει αναλογικά με τα κέρδη στην κεντρική διοίκηση και από εκεί διοχετεύεται ανάλογα με τις ανάγκες των άλλων κρατιδίων.  Το χρέος των χωρών έχει και αυτό ρυθμιστεί, όπως και της Γερμανίας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και γίνεται βιώσιμο. Εν μια νυκτί την εποχή εκείνη συναντήθηκαν 20 οικονομολόγοι και σχεδίασαν την αναδιοργάνωση και την μεταρρύθμιση του νομισματικού συστήματος.  Οι επόμενες γενιές έχουν απαλλαχθεί από τα δυσβάσταχτα χρέη. Η κερδοσκοπία μέσω αθέμιτων πρακτικών θεωρείται αισχροκέρδεια και έχει ανάλογες επιπτώσεις. Τα περιθώρια κέρδους σε επενδύσεις, όπως σε μετοχές, σε λογικά επίπεδα, πχ. 3% κέρδους για όλους τους επενδυτές, ακόμη και σε όσους επενδύουν στα χρηματιστήρια, δηλ. τέλος στις φούσκες, τέλος στους καιροσκόπους, τέλος στις υπεραξίες, τέλος στα τοξικά πακέτα και στις μετοχές με ψηλό επενδυτικό ρίσκο. Υπάρχει σταθερό μέρισμα ή και αυξητικό ανάλογα με την πορεία της οικονομίας και τα κέρδη. Τα κέρδη δεν προέρχονται από πολέμους, όπως συνήθως γίνεται, αλλά από υπηρεσίες που έχουν σχέση με τα αγαθά που ωφελείται ο πολίτης. 
Η εκκλησία δεν έχει καμιά ανάμιξη στην πολιτική και στην εκπαίδευση των μαθητών. Ο καθένας φροντίζει για τις ανάγκες του οίκου του.

>Στο ίδιο έργο θεατές

Σχολιάζει ο Απ. Πουτουλούδης

Τον ανέφερε ο Αθανάσιος σε κάποιο σχόλιο, τον αναφέρω και εγώ.. 
Ο Πλάτων ήθελε οι πολίτες να ζουν ανάμεσα σε έργα που είναι "ωραία και χαριτωμένα" και γι΄ αυτό απέρριπτε αρκετά από τα έργα που τα θεωρούσε ασυμβίβαστα με την Πολιτεία του.
Οτιδήποτε όμως θεωρούμε εμείς ιδανικό, σε άλλους μπορεί να φαντάζει ανήθικο. Το επιθυμητό είναι αρκετά περίπλοκο, πολύπλοκο και απαιτεί άντληση γνώσης, προσπάθειας, τόλμης, αλλά και υπαναχωρήσεις και συμβιβασμούς αν χρειαστεί. Θέλει ηγέτες που δεν μεταθέτουν στο μέλλον τα προβλήματα αλλά παίρνουν εκείνα τα απαραίτητα μέτρα, ακόμη και ρίσκα και τα αντιμετωπίζουν.. Ποιος ασχολήθηκε σοβαρά με το ασφαλιστικό ή νομίζετε πως έχει λυθεί? Ποιον ενδιαφέρει με πόσα δις χρηματοδοτούνται τα ασφαλιστικά ταμεία ή την αναλογία συνταξιούχων και εργαζομένων. Μια κρίση οικονομική , όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα μπορεί να τα φέρει όλα ανάποδα. Οι μεμονωμένες φωνές, όπως του κ. Γιαννίτση, απαξιώθηκαν , λοιδορήθηκαν..Ένα άλλο μικρό παράδειγμα, το άσυλο στα Πανεπιστήμια με τις μολότοφ και τις πυρπολήσεις. Χρειαζόταν διλήμματα? Θίχτηκε η δημοκρατία? Όχι βέβαια! Οι σύγχρονες κοινωνίες αναζητούν λύσεις, αναζητούν ευημερία, αναζητούν προοπτική! Τα παραδείγματα που αποκομίζουμε από άλλες ευρωπαικές χώρες δεν μειώνουν την ικανότητα μας ούτε πρέπει να βλέπουμε πως οι εταίροι είναι και δυνάστες μας. Ο πόλεμος συμφερόντων είναι γνωστός από αρχαιοτάτων χρόνων και δεν ισχύει μόνο σήμερα. Αυτό που κάνουν π.χ κάποιες ξένες εταιρίες με δωροδοκίες, φοροδιαφυγές, κομπίνες στην πατρίδα μας , το κάνουν και οι Ελληνικές στα Βαλκάνια. Δεν θέλουμε να μας κατηγορούν όμως? Θα αναρωτιέστε αν μπορούν να αλλάξουν? Ναι μπορούν να αλλάξουν! Με συστηματικούς ελέγχους και υποδειγματικές τιμωρίες, να λογοδοτούν οι υπεύθυνοι!
Συνήθως οι περισσότεροι όταν αναφέρονται στην χρεοκοπία της χώρας δαχτυλοδείχνουν τους Ευρωπαίους Εταίρους, ενώ αγνοούν όσα εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε με απαράδεκτες συμπεριφορές λειτουργώντας πελατειακά και κομματικά. Είναι και αυτό κάτι που μας βολεύει. Στο “εμείς” αναφέρουμε σε όλους εκείνους, πρωτίστως βέβαια στον κρατικό μηχανισμό, μετέπειτα στα συντεχνιακά συμφέροντα και τέλος στις υποχρεώσεις του πολίτη. Του πολίτη εκείνου, που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να διευκολυνθεί , να βολευτεί, να καρπωθεί. Κάτι ανακάλυψε γύρω στο 2009, όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση, αλλά γρήγορα το ξέχασε. Από τότε δεν έπαψε να φωνάζει διάφορα να λαικίζει , να δημαγωγεί. Δεν ξεπερνιούνται οι νοοτροπίες από την μια στιγμή στην άλλη. Δεν μπορεί να κατανοήσει πως είναι δυνατόν να χαμηλώνουν οι συντάξεις των 1800 και 2000 ευρών για τα 25 χρόνια δουλειάς του, όπως δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί χρειαζόμαστε μια ορθολογική πολιτική που να είναι έτσι διαμορφωμένη, ώστε να μην αποκλείει άλλες ηλικιακές ή επαγγελματικές ομάδες από την μοιρασιά της πίτας, μια πολιτική που να ενισχύει την οικονομία και την ασφάλεια της χώρας. Είναι για αυτόν πιο εύκολο να δαιμονοποεί άλλους, το θεωρεί πιο αυτονόητο. Δεν μπορεί αποδεχθεί μια διαφορετική λογική άποψη και συνήθως τα σχόλια του ακραία και επικριτικά σε όσα δεν του είναι αρεστά. Τον ενοχλούν όλα τα άλλα εκτός από τα δικά του αρεστά και επιτρεπτά θέλω. Νοσταλγεί το παρελθόν αλλά αδιαφορεί για το μέλλον! Κάπως έτσι συνεχίζουμε να αναπαράγουμε μη θεμιτές πρακτικές, πρωτίστως για εμάς και δευτερευόντως για τους άλλους. Οι υποχρεώσεις των πολιτών και των πολιτικών είναι στενά συνδεδεμένες και δεν καπελώνονται από επιθυμίες αλλά βασίζονται σε υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Χορτάσαμε από κόλακες και δημαγωγούς. Χρειαζόμαστε ηγέτες που να έχουν επίγνωση της κατάστασης, να κοιτάνε μπροστά! Χρειαζόμαστε πολίτες που κατανοούν, πολίτες που σέβονται αλλά και να αντιστέκονται όταν χρειαστεί. Η Ευρώπη μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι το ιδανικότερο, αλλά είναι αυτό που έχει προς το παρόν δυναμική και παράγει αποτέλεσμα. Δεν μιλάμε για άκρατο καπιταλισμό , αλλά για ένα σύστημα που να ελέγχεται και να λογοδοτεί! Θέλουμε ένα κράτος να λειτουργεί και να σέβεται. Μόνο έτσι θα ξεφύγουμε απο παθογένειες, μόνο έτσι θα ξεχάσουμε τα φακελάκια κάτω από το τραπέζι. Θέλουμε να αλλάξουμε την Ευρώπη αλλά όχι τον εαυτό μας! Διαβάζω σήμερα την δήλωση του Γ. Κυρίτση, πρών βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ για υποκαταμέτρηση των κρουσμάτων στην Ελλάδα, να χαρακτηρίζει καραγκιόζηδες τους κύκλους του Μαξίμου. Μπορεί να πάει ο τόπος μπροστά με τέτοιους ανθρώπους? Η προσπάθεια του προσωπικού συστήματος υγείας χρειάζεται τον σεβασμό μας, το χειροκρότημα μας. Δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες να ξαναχτίσουμε την χαμένη αξιοπρέπεια μας. Εκείνο που ξέρω είναι πως η Ελλάδα, ο κόσμος δοκιμάζεται και θα ήταν φρόνιμο να δείξουμε λίγη υπευθυνότητα!
Εκείνη την περίφημη φράση, “ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ”, καλύτερα να την ξεχάσουμε. Χορτάσαμε από μάγκες όλων των αποχρεώσεων!

Εμείς ή αυτοί?

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Πότε θα κάμει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει?
Άσχετα αν έπαθε πανωλεθρία ο ΣΥΡΙΖΑ και στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών και όπως διαφαίνεται το ίδιο θα πάθει και στις εθνικές, η ξαστεριά θα αργήσει να έρθει και ίσως δεν έρθει ποτέ! Τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, το ήθος ορισμένων στελεχών και τις επιλογές τους τις αποδοκίμασε ο ελληνικός λαός στην κάλπη και καλά έκανε!. Τα δήθεν φιλολαικά μέτρα, λίγο πριν τις ελογές δεν είχαν την απήχηση που περίμεναν, ενώ η νεολαία σκέφτεται τελείως διαφορετικά και τους έχει γυρίσει την πλάτη, εδώ και καιρό. Πάει τέλειωσε αυτό! Η επόμενη μέρα, όσων περιμένουν να αλλάξει η κατάσταση, πλανώνται πλάνην οικτράν. Ο δρόμος μακρύς και δύσκολος για ένα ελπιδοφόρο αύριο. Τα νούμερα δεν βγαίνουν και η χώρα συνεχίζει να είναι εγκλωβισμένη στο χρέος. Όπως διαφαίνεται στον ορίζοντα, πολλές εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν, όμως με έχει κουράσει στην σύγχρονη εποχή η αντίληψη των πολιτικών, όσων σέβονται τον θεσμό της δημοκρατίας, τα θεμελιακά δικαιώματα των ανθρώπων, να ορίζουν τους εαυτούς τους προοδευτικότερους και δημοκρατικότερους όλων των άλλων και να διχάζουν την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε παταγωδώς. Αυτό που χρειαζόμαστε στην σύγχρονη εποχή είναι δίκαιες και διαχρονικές ρυθμίσεις που να κατανέμουν δίκαια τα κόστη και τα οφέλη. Πάρτε παράδειγμα το ασφαλιστικό. Όπως ήταν δομημένο το σύστημα, με τις κρατικές επιχορηγήσεις αργά ή γρήγορα θα κατέρρεε. Το σύνολο εισφορών ήταν σε σύγκριση με την σύνταξη δυσανάλογο. Αν δεν μπορούμε να σκεφτούμε τις μελλοντικές γενιές ή τους ανέργους να έχουν μια αξιοπρεπή διαβίωση, δεν μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία και κοινωνικό κράτος.
Κάποτε, πρέπει να καταλάβουμε πως όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο τρένο, είμαστε συνταξιδιώτες. Άκουγα επίσης εχθές την κυρία Γεννηματά, να μιλάει για προοδευτικούς πολίτες και δυσανασχέτησα. Επειδή και ο δικός μου πολιτικός χώρος βρίσκεται κάπου εκεί, με ξινίζουν τέτοιες αναφορές. Άξιοι και ικανοί βρίσκονται σε διάφορους χώρους. Όπως σωστά επισημαίνει η κυρία Γλύκατζη-Αρβελέρ σε συνέντευξη της στην Καθημερινή, η Ευρώπη και Ελλάδα είναι έννοιες ταυτόσημες ήδη από τα χρόνια του Ηροδότου. Πρέπει να το θυμόμαστε και να μάθουμε να ζούμε σε μια ευρωπαϊκή και παγκοσμιοποιημένη κοινωνία χωρίς να λέμε "αυτοί και εμείς".Μας τελειώνουν ή τους τελειώνουμε είναι αναχρονιστικές εκφράσεις που δεν αρμόζουν στην σημερινή εποχή. Είναι καιρός να καταλάβουν οι πολιτικοί τον ρόλο τους! Είναι καιρός να καταλάβουμε τον ρόλο μας!

Ευρωπαικός προσανατολισμός

                     Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης          

 Η Ευρώπη οικοδομείται ή οδηγείται στην αποσύνθεση της, 
είναι το βασικό ερώτημα;

Οφείλουμε όλοι να απαντήσουμε στο ερώτημα τι Ευρώπη θέλουμε; Πως προστατεύονται τα ανθώπινα διαιώματα; Θέλουμε μια Ευρώπη να βασίζεται στην αλληλεγύη ή μια Ευρώπη φρούριο με συρματοπλέγματα και στρατό στα σύνορα;
Πρέπει κάποτε, να ανοίξει ένας ειλικρινής διάλογος με τους πολίτες.
Πρέπει να μιλήσουμε για ανοιχτές κοινωνίες, για το πρόβλημα της δημοκρατίας, για το αίσθημα της αλληλεγύης και πως θα ενισχύσουμε τους δεσμούς μας.
Δεν θα αναφερθώ στην οικονομική κρίση (αν και είναι σημαντικό κομμάτι) αλλά στο προσφυγικό- μεταναστευτικό γιατί νιώθω εκεί εστιάζεται και το πρόβλημα.

Η Ευρώπη βρίσκεται μέσα μας...Andreas Stache

Τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά. Προσπαθούμε να ορίσουμε σύνορα, να υψώσουμε τείχη. Γενικά προσπαθούμε να αναδιατυπώσουμε την έννοια του πολιτισμού με ένα διαφορετικό τρόπο. Ξεφεύγουμε απο την ουσία και μένουμε αμέτοχοι και παρατηρητές σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι οικονομικών εξουσιών απο τη μιά και εθνικιστών- ρατσιστών απο την άλλη.

Το μέλλον της ΕΕ

                                   Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης              

Πόσο μπορεί να σταθεί η ΕΕ μέ όρους αντεκδίκησης; 

Διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθούν, κάθε τόσο οι ωμοί εκβιασμοί, των υποτιθέμενων ισχυρών.
Με έχουν κουράσει αφάνταστα, τα καθεστώτα ειδικής εποπτείας...Kαι να ΄ταν  μόνο αυτά; 
Υποτίθεται θα περνούσαμε στην ευημερία και όλα τα κακώς κείμενα θα διορθωνόταν.
Φόροι, φόροι και πάλι φόροι . Μα πόσοι φόροι; 
Μα δεν έχουν μάθει, τίποτα άλλο;
Όταν εξασθενούν τα επιχειρήματα, ποιος είναι αυτός που μπορεί να ξετυλίξει το κουβάρι;
Φοβάμαι κανένας!
Υπάρχει μαγική λύση που αυτόματα θα αλλάξει τα δεδομένα; Φοβάμαι πως όχι!
Και δεν υπάρχει κανένα εναλλακτικό σύστημα. Δυστυχώς, είναι η σκληρή πραγματικότητα και θα πρέπει να την αποδεχτούμε. Θεωρητικά όλα τα συστήματα, προτάσουν την ισότητα, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική και έχει ιστορικά, αποδειχθεί.