Σαν ουράνια σώματα

Διέυθυνση Youtube

https://www.youtube.com/watch?v=c4BEOzFbUCU&feature=em-upload_owner

Σαν τη δω ψηλά             

εκεί έξω απ΄τη γη
στην αυλή της ψυχής
τη δική σου μορφή
εκεί έξω μακριά

Σαν μιαν άλλη πνοή
που να δίνει ζωή
ποιος ξέρει μπορεί
εκεί πέρα απ΄τη γη
μια καινούργια αρχή

Ρεφρέν
Σαν ουράνια σώματα που τριγυρνάνε
μέσα στο άπειρο της ηδονής
Σαν ουράνια σώματα που τριγυρνάνε
δίχως το αύριο της προσμονής

Τα παιδιά του εμφυλίου

Τα παιδιά του εμφυλίου
Τα αδέλφια Μάρθα, Κορτέσσα, Χρίστος, Σουλτάνα

Ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο χειρότερος από όλους τους πολέμους. Αφήνει μακρόχρονες ανοιχτές πληγές. Οικογένειες ξεκληρίζονται. Αδέλφια αλληλοσπαράζονται. Παιδιά μένουν ορφανά. Αδέλφια αγαπημένα χωρίζουν και ζούν για χρόνια μακριά, χωρίς να έχουν επαφή για αρκετά χρόνια ή δεν ανταμώνουν ποτέ. Οικογένειες ξεθεμελιώνονται από τις εστίες τους, παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς, χωρίς να γυρίσουν ποτέ και αρκετοί πεθαίνουν σε τόπους αλαργινούς.
Μαύρα τα ρούχα της κάθε μάνας που έχει περάσει απο τέτοια φρίκη. Τα παιδιά του εμφυλίου δεν γνώρισαν μελίρρυτο φιλί και χάδι.

Η χώρα μας έχει δοκιμαστεί επανειλημμένως.Το συνολικό κόστος του εμφυλίου (1946- 1949) τεράστιο. Ο μεγαλύτερος φόρος αίματος απο την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Οι νεκροί του εμφυλίου, σύμφωνα με επίσημες στατιστικές υπολογίζονται στους 40.000, ενώ ανεπίσημα πολλοί μελετητές αναφέρουν για 150.000. Άλλοι 100.000 εγκαταστάθηκαν στη Ανατολική Ευρώπη και περίπου 700.000 έλληνες ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, για να φτιάξει Εθνικός Στρατός «νεκρές ζώνες» ώστε να απομονωθούν οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, να μην μπορούν να ανεφοδιάζονται , ούτε να κάνουν στρατολογίες. Καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά οι παραγωγικές δομές της χώρας. Χάθηκαν επίσης 1.480.669 ζώα.

Ο δρόμος της προσφυγιάς...Ελαφοχώρι

Εδώ και καιρό είχα ετοιμάσει ένα κείμενο για ένα προσφυγικό χωριό, το Ελαφοχώρι. 

Επέλεξα το Ελαφοχώρι, όχι μόνο επειδή βρίσκεται δίπλα στο χωριό μου, αλλά και γιατί, στα παιδικά μου χρόνια περπάτησα με κάποιους αγαπημένους ανθρώπους, (Δάφνη, Σούλα, Αντώνη, Μαρία, Κοσμά), αλλά και κάποιους άλλους, που δυστυχώς ξεχνάω τα ονόματα τους..

Η αρχική μου σκέψη ήταν να το ετοιμάσει η Δάφνη, αλλά λόγω των οικογενειακών της υποχρεώσεων δεν κατέστη δυνατόν.

Στόχος μου, δεν είναι να προβάλλω το συγκεκριμένο χωριό (εφόσον γνωρίζω ελάχιστα), αλλά να ανασύρω κάποιες ιστορικές μνήμες απο το παρελθόν. Αν τώρα κάποιος έχει να προσθέσει κάποιες ανθρώπινες ιστορίες ή προσωπικές φωτογραφίες, θα χαρώ να μου τις στείλει. Οι μνήμες πρέπει να μένουν ζωντανές..  
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: a.putuludis@gmail.com

Θαρρώ δε στο ‘πα

Χριστίνα Ντεχόλα

Ζαρωμένος φύλαγες και γκρίζα η όψη.
Βλέμμα άστοχο. 

Αδειανός και ξένος
απόμεινες. 

Πίκρα και βάσανο
από ένα φευγιό δειλό.
«Μη λογαριάζεις» σ’ έλεγα,
«μη καρτερείς αδίκως»
Είναι μανούλα η μοναξιά,
σε γιάνει, σε θεριεύει.

Αφού πιείς λήθινο νερό

ξεχνιέται το καρτέρι.
Μ’ αέρας κρύος σε φυσά.
Στην ξέρα σε θερίζει,
αν μόνος διαβαίνεις
χωρίς να σε βαστά ένα χέρι.
Τούτο θαρρώ δε στο ‘πα.

Εταξίδευεν η μουσική στα σοκάκια
κι έφτανε σε μένα βαριά.
Χορδή παλλόμενη.
Σαν την σκέψη που ‘χω,
γέννησε νότες απαλές,
και μού ‘λεγεν για σένα ιστορίες,
ότι πλαγιάζεις δίχως αγκάλη γύρω σου.
Σ’ έλεγα «Μη φοβού». 

Το ευτυχέστερο είναι τούτο, 
καθώς η μοιρασιά όλη της κλίνης

μένει για του λόγου σου.
Μόνο που οφείλεις να στερηθείς
τις ζεστές κουβέντες προτού
σφαλίσεις τα μάτια σου
στο βαθύ σκοτάδι.
Τούτο θαρρώ δε στο ‘πα.  

θερινός απόηχος

         

Η Χριστίνα Ντεχόλα  
εκφράζεται ποιητικά

Κι ήρθες πάλι. Ήρθες να πεις τι;
Το να απέχεις με διευκόλυνε. 

Δεν υπήρχες.
Τώρα πάλι βλέπω ήλιο ξανθό στα μαλλιά σου.
Βλέπω θάλασσες.
Ζω ένα παλιό καλοκαίρι, από κείνα
τα όμορφα που ονειρικά αρμενίζαμε
Που λιγόστευεν ο βιός μας
και περίσσευε η στιγμή.
Ακέραστη φαιδρότητα
Σε μια πετσέτα πάνω στην άμμο.
Για ποιον να πονέσω άλλον,
αν δεν πονώ για σένα;
Οικτροί άπαντες τους εγκαταλείπω,
ως άλλη άσωτη θυγατέρα.
Θερινό κρασί απ’ τα χείλη σου αν πιώ,
άλλο τίποτε να μη ζητήσει η ψυχή
πριν φύγει γι’ άλλα μέρη.
Έρωτας, όχι τούτο δεν είναι.
Οι έρωτες εσβήσαν πρωτού απαγάγει την Ελένη

ο Πάρης, προτού ο Ρωμαίος πιεί
δηλητήριο πικρό στην κρύπτη των Καπουλέτων.
Είν΄ το νερό που στέρεψεν, από πηγή που δεν κραίνει .
Κι έμειναν όλα ξερά κι ανείπωτα.
Όλα περνούν και δε μένει τίποτα στον τόπο του.
Μια αέναη πομπή. Μια αφόρητη συνέχεια πραγμάτων.
Πού είναι το τέλος;
Μα ας ήταν να με είχες σκυτάλη σου
και δε θα σού ‘λεγα τώρα για σημαίες τερματισμού.
Ήρθες λοιπόν. Θα μείνεις;

Πικροθάλασσα (επανέκδοση)

                Διεύθυνση στο Youtube        

https://www.youtube.com/watch?v=gSaE4LQhsUw&feature=em-upload_owner

Οι Διόσκουροι σας παρουσιάζουν την επανέκδοση της πικροθάλασσας.
Τώρα θα μου πείτε γιατί Διόσκουροι;

Για το όνομα ουδεμία ευθύνη φέρουμε! Την καλή μας την νονά να ρωτήσετε, την Έλσα Καραμπάτσα, η οποία είχε την φαεινή ιδέα να μας αποκαλέσει Διόσκουρους!
Να πούμε την αλήθεια μας άρεσε (άλλο που δεν θέλαμε) και το υιοθετήσαμε!
Ο Γιάννης, το παιδί θαύμα για όλες τις δουλειές (τραγούδι, μουσική), έκανε ένα καταπληκτικό φωτομοντάζ και μάλλον, θα είναι το σήμα κατατεθέν όλων των άλμπουμ που θα κυκλοφορήσουν για τα επόμενα εκατό χρόνια..
Ως γνωστόν οι Διόσκουροι (> Διός+Κούροι), ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης, ήταν παιδιά (δίδυμα) του Δία και της Λήδας και αδέρφια της ωραίας Ελένης.
Σύμφωνα με το μύθο, η Λήδα, από την ένωσή της με τον Δία, γέννησε δυο αβγά. Από το πρώτο γεννήθηκε η Ελένη, ενώ από το δεύτερο δύο δίδυμα αγόρια, οι Διόσκουροι.

Ο Μίλτος

   Γράφει η Έλσα Καραμπάτσα   

Υπάρχουν πολλές ιστορίες μεταξύ των ανθρώπων και  ζώων, που μας έχουν συγκινήσει.
Μια τέτοια ιστορία μας διηγείται και η Έλσα και την ευχαριστώ, για τον απλούστατο λόγο, ότι κάποτε πρέπει να αποκτήσουμε συνείδηση..
Πριν αφήσω την ίδια να διηγηθεί την ιστορία της, θεώρησα να πω κι εγώ δυο λόγια...Ποτέ στη ζωή μου δεν κατάλαβα, γιατί κάποιοι ασυνείδητοι “άνθρωποι” έχουν στο σπίτι τους ζώα; Απο τη στιγμή που δεν μπορούν να φροντίσουν μια ψυχούλα, τι παριστάνουν;
Η ανθρώπινη σκληρότητα απέναντι σε ανυπεράσπιστα ζώα δεν έχει όρια και όσα και να πούμε ελάχιστα μας γεμίζουν αισιοδοξία..
Θαυμάζω επίσης τους ανθρώπους που φροντίζουν κακοποιημένα ή αδέσποτα σκυλιά.
Χρέος όλων μας να σταθούμε κοντά τους, να τους βοηθήσουμε.. 
Κοντά τους θα μάθουμε και οι ίδιοι μας πάρα πολλά...και ίσως κάποτε, καταλάβουμε ακόμη περισσότερα. Είχε πει κάποτε Μαχάτμα Γκάντι: Ο πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται απο τον τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα..

Ο Μίλτος

Thanos Kapsalis ..Τα σκυλιά

Αργά το βράδυ βλέπεις τα σκυλιά να περιφέρονται σαν άκακες συμμορίες.
Εξουθενωμένα από ανθρώπους και αυτοκίνητα, άλλα μικρά, άλλα μεγάλα και μερικά κουτσά, δεν έχουν πια κουράγιο ούτε να γαυγίσουν, ούτε να δαγκάσουν. Καμιά φορά κανένα κάθεται να το χαϊδέψεις και σε κοιτάει με ευγνωμοσύνη μες στα μάτια. Όμως τα πιο πολλά στέκουν από μακριά, γεμάτα υποψία: ξέμαθαν πια να ξεχωρίζουν τους ανθρώπους.
Μαζί με τ' άλλα είναι και μερικά σκυλιά από ράτσα, που κόστισαν κάποτε μια μικρή περιουσία. Που δεν έτρωγαν παρά μόνο μπιφτέκι. Που τα έλουζαν ωραίες κυρίες και ύστερα τα έβγαζαν για τον πρωινό τους περίπατο - και τώρα παρατημένα απ' τα αφεντικά τους, Κύριος οίδε για ποιο λόγο, με το λουρί ακόμα στο λαιμό και με την απορία στα μάτια, τρέχουν κι αυτά μαζί με τα κοπρόσκυλα, έχοντας μάθει κιόλας στην 

απόγνωση και στις κακές συνήθειες του δρόμου...

17 July 2008 at 08:57

Το παραπάνω κείμενο το βρήκα τυχαία.