Καλώς ήρθες άνοιξη!

Η Κατερίνα Σταματόγλου Καλωσορίζει την Άνοιξη

Αν η αγάπη είχε χρώμα θα ήθελα να είναι σαν την άνοιξη.

Στην αρχή, θα είχε το χρώμα και το άρωμα της ανθισμένης αμυγδαλιάς…

Που συμβολίζει την αγνότητα…

Στα μισά του Μάρτη θα γινότανε φούξια σαν τα άνθη της ροδακινιάς στον κάμπο της Βέροιας…

Η ζωή μας

Στίχος: Ιωάννης Γιαννικόπουλος
Μουσική /τραγούδι: Γιάννης Αρβανιτάκης
Συντονισμός / επιμέλεια: Απόστολος Πουτουλούδης

προβολή στο YouToube
https://www.youtube.com/watch?v=MkMMx9gBIAI

Κι αν έγινε η ζωή μας
στιγμές σκληρές και άπονες
αγέλαστες οι μέρες μας
και οι νύχτες μας άφεγγες

βαθιά στα φυλλοκάρδια μας
ατόφυα τιμαλφή κρυμμένα
θα κάνουν γλυκά τα πρωινά
τα δειλινά γαληνεμένα
θα γίνουν οι μέρες λιόχαρες
και ξάστερες οι νύχτες

Κι αν έγινε η ζωή μας
πίκρες βαθιές και άφωνες
θλιμμένες οι καρδιές μας
και οι ψυχές μας άκεφες

βαθιά στα φυλλοκάρδια μας
ατόφυα τιμαλφή κρυμμένα
τις τραμουντάνες της ζωής
θα κάνουνε μπουνάτσες
απάγκιο θα’ βρουν οι ψυχές
και οι καρδιές μουράγιο

Οι σκηνές απο την ταινία ΄΄Ο Γατόπαρδος΄΄ (1963) του Λουκίνο Βισκόντι και οι υπόλοιπες που χρησιμοποιήθηκαν στο βίντεο δεν έχουν κανένα κερδοσκοπικό χαρακτήρα..

Κλειστές - ομοφοβικές κοινωνίες...Στερεότυπα, προκαταλήψεις, ταμπού στις σχέσεις ... Κάντε κάτι γιατί χανόμαστε!

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Ποιος είναι αυτός που δεν έχει νιώσει  ερωτική έλξη και έντονα εκρηκτικά συναισθήματα; Kαι ποιος είναι αυτός που δεν έχει νιώσει ενοχές, για διάφορους λόγους, για την ερωτική του ζωή;  
Αναρωτηθήκατε ποτέ, τι είναι αυτό που πυροδοτεί την ερωτική μέθη και γιατί υπάρχουν στερεότυπα και ταμπού στις ερωτικές σχέσεις; 
Κάποτε προσπαθήσαμε να ερμηνεύσουμε την "έκρηξη", να βρούμε τα αίτια, αλλά μπερδευτήκαμε περισσότερο. Ρωτήσαμε την καρδιά, τους  επιστήμονες, τους ερωτοχτυπημένους, τους γείτονες, τις γειτόνισσες να μας βοηθήσουν, να μας την περιγράψουν με δικά τους λόγια, μα άκρη δεν βρήκαμε. Κάποιοι μίλησαν για συναίσθημα της ψυχής, άλλοι της καρδιάς και άλλοι  για ορμόνες και νευροδιαβιβαστές, τους περίφημους "αγγελιοφόρους του έρωτα", όπως τους ονομάζουν. Και πως να βρείς άκρη, να ερμηνεύσεις το φτέρωμα της καρδιάς, τον  έρωτα, το συναίσθημα; Θα χαθεί η μαγεία..
Και όμως; Ακόμη και σήμερα, οι άνθρωποι ως μονάδες, η οικογένεια, οι κοινωνίες, τα διάφορα δόγματα, αρέσκονται να χτίζουν τείχη, να βάζουν όρια, να κατηγορούν, να απαγορεύουν, να "φυλακίζουν" τον έρωτα και να επικαλούνται θεούς και δαίμονες. 
Πολλά τα αίτια για τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις, τις πεποιθήσεις και τα ταμπού που καθορίζουν τις σχέσεις μας.

Στο παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύω στο τέλος του δικού μου κειμένου, ο Γιάννης Αρβανιτάκης, μπαίνει στην ουσία και με τη δική του επιστημονική ματιά, αλλά όπως πάντα, με εύθυμη και καλή διάθεση, σχολιάζει τις σεξουαλικές συμπεριφορές των ανθρώπων,το σεξ πάνω απο τα 45, τα ταμπού στον έρωτα και καταρρίπτει κάποιους μύθους.. 

Η δική μου πρόθεση είναι, να διατυπώσω την προσωπική μου γνώμη για τα προβλήματα που ταλανίζουν τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, σε κλειστές - ομοφοβικές κοινωνίες και το πόσο επηρεάζουν την προσωπικότητα, τις σχέσεις, μα περισσότερο τον έρωτα και όχι να μπω στη θέση των ειδικών, οι οποίοι είναι και σε θέση να δώσουν λύσεις σε τυχόν προβλήματα, π.χ. ψυχοφθόρες σχέσεις, βία ή σεξουαλικές δυσλειτουργίες και να υποδείξουν θεραπείες. 
Πιστεύω, πως μόνο όταν οι κοινωνίες είναι ανοιχτές - δημοκρατικές, είναι σε θέση να προστατεύσουν και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να δώσουν την ευκαιρία στους συμπολίτες μας να ορίσουν τον ευατούς τους, όπως οι ίδιοι επιθυμούν. Να χαρούν τον έρωτα και γενικά τη ζωή!

Αφιερωμένο σε όλες και τις ψυχούλες που "κατακρεουργούνται" απο την "ηθική" συμπεριφορά ορισμένων.

Χίλιες και μια νύχτες στις όχθες του Έβρου

Αρθρογραφεί η Χριστίνα Ντεχόλα

Μας δώσανε από μια βελέντζα μάλλινη, από κείνες που δε περνάει κρύο και κινήσαμε για τα σύνορα και τα πολυβολεία. Ήταν Νοέμβρης του ’67 θαρρώ ή του ’68. Τότε η θητεία ήταν δύο χρόνια. Είπε η διοίκηση από νωρίς να είμαστε έτοιμοι γιατί θα γένει μιαν άσκηση. Όλοι όμως κατάλαβαν πως δεν ήταν άσκηση τελικά. Χιόνιζε που λες παιδί μου, αλλά εμείς κάναμε μιαν γούβα στο χώμα και ρίξαμε μέσα τις κουβέρτες κι επήραμε τα όπλα για προσκέφαλα και τους περιμέναμε. Πότε πότε αλλάζαμε κι έπεφτε χάμω ένας να κοιμηθεί κι οι άλλοι επιφυλακή. Αλλάξαμε κάμποσα βράδια εκεί,  είχαν παγώσει τα μαλλιά μας και τα φρύδια μας . Κοιμόμασταν έξω στις γούβες… θα ταν κάνας μήνας. Όμως ούτε ένας στρατιώτης δεν έκαμε πίσω. Κι ύστερα δεν έγινε τίποτα. Κανείς δεν ήρθε. Κι ο στρατός μας είπε να πάμε πίσω στα στρατόπεδα μας όλοι.

Στρατιώτες απο το Τυχερό Έβρου...φωτογραφία του 1940

«Φυσικά ξέρω που είναι τα σύνορα.» μου λέει. «Ζούμε όλη μας τη ζωή εδώ, αλίμονο! Είναι εκείνο το μέρος που το ποτάμι πάει κατ’ την Τουρκιά και το σύνορο είναι απαν’ στη γης» μου λέει ο παππούς μου όταν τον ρωτώ εάν μπορεί κανείς να χαθεί στα σύνορα. «Κουράγιο τις μανάδες τους, κείνες ξέρουν τι Σταυρό κουβαλούν τώρα» λέει η γιαγιά μου και κοιτά από το παράθυρο το χιόνι που λιώνει στις απέναντι σκεπές.

Έζησα τη μισή μου ζωή στον νομό Έβρου με την πεποίθηση ότι θεωρείται αδίκως περιθωριοποιημένη περιοχή. Τι κι αν είμαστε το σύνορο της Ελλάδας, η πινέζα, ο φόβος και ο τρόμος του κάθε νεοσύλλεκτου. Έλεγα ότι ζούμε ειρηνικά, χωρίς φόβο πλέον, χωρίς μένος, χωρίς διαφορές με την γείτονα χώρα. Τώρα όμως δεν έχω να πω κάτι. Τι να πει κανείς σε δύο μάνες που δε κοιμούνται από αγωνία;

Βλέπω τουλάχιστον την συμπαράσταση. Βλέπω ότι οι Έλληνες νοιάστηκαν. Είδα τους Θρακιώτες να έχουν φωνή. Είδα ότι ένα έθνος κουρασμένο και σκουριασμένο να δηλώνει παρόν και να επανασυνδέει τα ακίνητα στους χρόνους μέλη του. Στους δύσκολους καιρούς ακούγονται μόνο οι δυνατές φωνές. Ή έστω οι μικρές που φωνάζουν ωσάν να ήταν μία.

Το παρόν άρθρο αποτελεί το δικό μου μήνυμα συμπαράστασης για τις οικογένειες των δύο Ελλήνων που βρίσκονται στις φυλακές Αδριανούπολης. Δεν υπάρχει πολιτική ούτε γεωπολιτική τοποθέτηση ούτε σκοπό έχει να θίξει πρόσωπα και γεγονότα.

Ντεχόλα Χριστίνα, Αρθρογράφος

STADTHAGEN...μνήμες

Όταν οι Έλληνες γιορτάζουν χορεύουν συρτάκι..
Ο δάσκαλος Δ. Ιωαννίδης με τα όμορφα κορίτσια μας..
Stadthagen 1998 (απο δημοσίευμα εφημερίδας)

του Απόστολου Πουτουλούδη

STADTHAGEN.. Οι δικοί μας άνθρωποι.

Ενα μικρό αφιέρωμα στους Έλληνες της  πόλης μας..

Θα μου επιτρέψετε να κάνω έναν μικρό πρόλογο, ξεκινώντας από μια διαπίστωση που την αποδέχεται η πλειοψηφία των γερμανών, δηλ. πως η  Γερμανία δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες.
Σίγουρα ήταν δύσκολα τον πρώτο καιρό. Δεν ήταν τυχαία και η ονομασία ΄΄πέτρινα χρόνια΄΄των μεταναστών!  Τελικά όμως τα κατάφεραν! Αγωνίστηκαν, οργανώθηκαν, ενσωματώθηκαν, αναγνωρίστηκαν ισότιμα.

Κάποτε οι μετανάστες ήταν αριθμοί, ΄΄εργάτες μηχανές΄΄ , για τις δύσκολες δουλειές. Υπήρξαν δύσκολοι καιροί, όπως στην μικρή οικονομική κρίση του 1967, όπου οι μετανάστες είχαν χαρακτηριστεί οι αποδιοπομπαίοι τράγοι από τους δημαγωγούς.  Κάτι ανάλογο που γίνεται και σήμερα με άλλους λαούς που εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους. Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν, αν και υπάρχει σήμερα μια διαφορετική προσέγγιση της μετανάστευσης, όπως και της συμπεριφοράς που δεν είναι της παρούσης να μιλήσουμε. 

Σύμφωνα με το γραφείο στατιστικής, περισσότεροι από ένας στους πέντε Γερμανούς προέρχονται σήμερα από μετανάστες..

Η δημοκρατία στο απόσπασμα

Σχολιάζει ο Απόστολος Πουτουλούδης

Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες. Τα λόγια ανήκουν στη βρετανίδα συγγραφέα Έβελιν Μπίατρις Χολ και βιογράφο του Βολταίρου, που υπέγραφε με το ψευδώνυμο S. G. Tallentyre...
Άσχετα ποιος την έγραψε, είναι το Α και το Ω της ελεύθερης άποψης. Ελευθερία σημαίνει δημοκρατία. Εκφράζω την άποψη μου, είτε κάποιος διαφωνεί, είτε συμφωνεί.
Τί γίνεται όμως όταν οι διαφωνίες έχουν τα χαρακτηριστκά της γηπεδικής αρένας;  Όταν γίνονται με βρισιές, χλευασμούς , απειλές, χυδαίο προφορικό ή γραπτό λόγο και ρητορική μίσους; Με προβολές άσεμνων εικόνων, κατασκευασμένων ειδήσεων και συκοφαντίες, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ευθύνης και ενοχής;
Όπως λέει παρακάτω ο αρθρογράφος σε ένα κείμενο που διάβασα πρόσφατα και το δημοσιεύω παρακάτω: Είναι μια απολύτως πρωτόγονη μορφή συλλογικής σκέψης και κοινωνικοποίησης, μια αυτογκετοποίηση καθόλου αμελητέα που εν τέλει χρησιμεύει μόνο για να αναγνωριστεί ο 'εχθρός' που δεν συμφωνεί μαζί μας και κατόπιν να τον 'αφανίσουμε' με αλλεπάλληλες επιθέσεις λεκτικής βίας.
Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι δεν υπάρχουν αντισώματα ενάντια στη συλλογική παράνοια.
Η εξέλιξη μας επέτρεψε ως είδος να αυξήσουμε το εσωτερικό του φλοιού του εγκεφάλου μας, να χρησιμοποιούμε το λόγο και τα επιχειρήματα αντί για άναρθρες κραυγές και 'ψόφους'.
Και ο ρόλος των κοινωνικών δικτύων, θα έλεγα εγώ, τι ρόλο παίζει;
Στη Γερμανία υπάρχουν κυρώσεις για ειδήσεις ψευδείς και συκοφαντικές αναρτήσεις. Το νομοσχέδιο στοχεύει να περιορίσει τη ρητορική μίσους και όχι να περιορίσει την ελευθερία του λόγου. Ο υπουργός Δικαιοσύνης της Γερμανίας Χάικο Μαας δήλωσε ότι η ρητορική μίσους αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την αρμονική διαβίωση σε μια ελεύθερη, ανοικτή και δημοκρατική κοινωνία. Η ειρωνία είναι ότι διαγράφηκε και δικό του σχόλιο, όταν αποκάλεσε έναν συντηρητικό δημοσιογράφο ΄΄κρετίνο΄΄. Θύμα και ο ίδιος του δικού του νομοσχεδίου..
Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε πως στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Υπάρχουν όρια και κανόνες..
ΥΓ. Την αφορμή πήρα απο κάποια σχόλια στο διαδίκτυο, αλλά και απο άναρθρο παραλήρημα μέλους της Χρυσής Αυγής..Φτάνει πιά!

Πηγή

http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/opinions/fovos-kai-paranoia-sto-internet-etoimos-gia-to-neo-fasismo.4574852.html

ΜΙΑ ΑΥΛΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗ

Σχολιάζει η Χριστίνα Ντεχόλα

Μιαν ημέρα ξύπνησες κι είχες μιαν αυλή κι έναν αδερφό.

Η αυλή χορταριασμένη η έρμη κι ο αδερφός σου νηστικός κι ανήμπορος. Οι άλλες αυλές ολούθε πλούσιες και φροντισμένες με πλήθος λούλουδα και δέντρα. Καταπιαστήκατε με το σκάλισμα, με το ξεχορτάριασμα κι γίνηκεν η αυλή σας καθαρή. Έβανες μιαν ελιά στο νοτιά να την εβλέπει ο ήλιος. Έβανες απάνου στο βράχο βοτάνια και καμπόσο στάρι χρυσαφένιο στο βορρά να φτιάνεις αλεύρι και ψωμί.
Μετά ο αδερφός σου ζήλεψε τους κήπους των πλουσίων, κι επήρε το μπόγο του και των ομματιών του και ξενιτεύτηκε εις μίαν νύχταν όλο κι όλο. Απόμεινες μόνος να καλλιεργείς τη μικρή σου αυλή, απ’ την ελιά το λάδι και λίγο ξεροκόματο να ζεις ίσα ίσα. Μα σιγά σιγά, με τον καιρό η αυλή σ’ έδινε πιότερα. Τον κόπο σου τον έγλεπε. Την αγάπη την έκαμε σοδειά και απλόχερα σε χόρταινε με τα δώρα της η γη.